Finnursblogg

Það er komið

2008-06-04T00:11:00.002+02:00

I have returned. Svo mun ég hafa samband við ykkur eftir því sem á líður. Engar áhyggjur, nóg af Finnsa fyrir alla.

P.S. Ég finn ekki sim-kortið mitt. Æ, æ.

Stutt hugleiðing

2008-05-28T01:45:00.002+02:00

Hvernig er mögulegt að lifa í „núinu“ ef maður trúir ekki á það? Ég er þeirrar skoðunar að við hljótum að lifa í minningunni, jafnvel minningunni af atburðum sem gerðust fimm sekúndum fyrr, því við getum aldrei skilið hluti að nokkru leyti án samhengis við tíma og rúm. Þess vegna er ómögulegt fyrir okkur að meta „andartakið“ til fulls, eða jafnvel til nokkurs, á meðan það á sér stað (ef það á sér yfir höfuð stað). Þeir sem segjast lifa í núinu meina eitthvað allt annað, eins og að þeir taki skjótar ákvarðanir án þess að skeyta mikið um framtíðina (sem ég reyndar trúi heldur ekki á) og hvert þær ákvarðanir færi þá. Fyrir mig hafa minningar svo endalaust vald og gildi framyfir hið ósnertanlega nú. Þær hafa kraftinn til að breyta einhverjum skítlegum atburðum í mikilsmetna, sögulega heimild, kraftinn til að finna aftur einhverja gleðiríka tengingu sem maður átti við annað fólk og magna hana upp í hæstu hæðir í ljúfsárri nostalgíu. Nostalgía er einhver áhugaverðasta tilfinning sem fyrirfinnst í fólki, finnst mér. Stundum finn ég fyrir nostalgíu gagnvart hlutum sem áttu sér aldrei stað, en eru einhvers konar bland þess sem ég vildi að hefði gerst og draumkenndra tilfinninga hverra ég hreinlega kann ekki að gera skil, eins og þær hafi beinlínis komið að utan. Þetta vill gerast þegar ég hlusta á tónlist af ýmsum toga og ég hef stundum staðið mig að því að dæma þá tónlist sem ég heyri eftir því hvort hún magnar upp einhver hughrif í mér sem birtast mér sem hálf„guðleg“ (og þetta eru mikilvægar gæsalappir). Af þessum sökum er Sálumessa Mozarts, tónlist Sigurrósar og ýmis lög The Knife mér afskaplega dýrmæt. Það er eitthvað þar sem ég hef enga stjórn á og er algjörlega utan míns sjónarsviðs. Enginn skilningur og í sama mund fullkomin samlíðan. Ég býst við að fólk finni í raun fyrir sams konar hughrifum þegar það verður ástfangið. Þá er ég ástfanginn af tónlist.

Jæja

2008-05-24T16:35:00.003+02:00

Nú fer þetta að styttast í annan endann. Reyndar allverulega, því ég hef fest kaup á flugmiða heim þann 1. júní, á sunnudaginn eftir viku. Hildsa er farin heim, strákarnir hafa yfirgefið mig á ný og ég er einn í íbúð sem minnir meira og meira á tómt iðnaðarhúsnæði. Ég vona að strákarnir séu komnir heim núna og hafi ekki lent í einhverjum frekari ævintýrum í London án mín, síðasta vika hefur verið megarosafrábær. Þeir eru líka ástæða þess að ég hef ekki haft samband við þá sem reynt hafa að ná sambandi við mig, en nú verður breyting á.

Ég ætla að skrifa eitthvað seinna um ferðir okkar drengjanna til Carcassonne, Perpignan og Andorra. Á meðan skuluð þið horfa á eftirfarandi mynd.

Happy spanish man

2008-05-14T13:30:00.006+02:00

Halló, kæra fólk.

Mig langar að búa á Spáni í staðinn fyrir Frakkland. Það var sko frítt tapas með hverjum drykk, fólk var EKKI hranalegt ef maður bað það um vatnsglas, konur í dýrindiskjólum voru dansandi í kringum blómakrossa eins og einhvers konar jákvætt Ku Klux Klan og í morgunmat fær maður djúpsteikt kleinuhringjakennt dót sem maður dýfir í súkkulaði ! Gerist það betra?

Eftir dvöl mína á Spáni fór ég í sveitina í fimm daga þar sem ég var í fullri vinnu við að búa til sement. Ekki alvöru sement eins og alvöru karlmenn búa til, heldur var ég að „búa til sement“ með Sévan (3ja ára). Í sementið fór meðal annars sandur, vatn, sement (!?), kúkur, möl, steinar og bútar af trjám. Fimm daga í röð. Ég hlakka ljóst og leynt til þegar leikirnir byrja að verða aðeins þróaðri, hann fer að vinna betur í persónusköpun og söguþræði og hættir að treysta eins mikið á að moka og henda og hann gerir núna. Samt kvarta ég ekki, ég þurfti alla vega ekki að standa í kringum gamlan bíl og segja „mmm“ eða „mjamm“ í nokkra klukkutíma á dag eins og hinir karlmennirnir. Svo var maturinn alveg exelant.

(Innskot: Þekkir einhver lesandi hestvagnsins muninn á býflugu, hunangsflugu og randaflugu? Hverjar eru af sömu tegund og hver þeirra býr til allt hunangið? Á frönsku er þessu skipt í bourdons, abeilles og svo eru vespur guepes. Françoise segir að les bourdons séu þessar feitu og stóru, geti verið svartar en stundum með rendur, en hunangsflugurnar; les abeilles, séu minni og líkari vespum og þær búi til allt hunangið. Ég hélt alltaf að randaflugur og býflugur væru það sama og þetta byggi allt saman til hunang sem fyndnir birnir væru iðnir við að stela, en nú veit ég ekki hvaðan á mig stendur veðrið.)

Nú bíð ég eftir og býð strákunum heim í hús um leið og þeir standa á franskri jörð í morgunsárið þann 15. maí. Nei, ég er ekki að fá Sveppa, Audda og félaga í heimsókn (HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA) heldur samanstanda núnefndir strákar af Jóni Ragnari (The Coroner), Hirti (The Executor) og Skúla (The Flintstones).

Sjáumst á morgun, sætmenni !

Update: Ég fór á vísindavefinn: Býflugur (Apis mellifera) og hunangsflugur (Bombus sp.) eru ættkvíslir í býflugnaættinni (Apidae). Þar sem býflugur lifa ekki villtar á hér á landi má gera ráð fyrir að í mörgum tilfellum eigi fólk í rauninni við hunangsflugur þegar það spyr Vísindavefinn um býflugur. Þannig að það eru engar abeilles á Íslandi, bara bourdons. Athyglisvert, ekki satt?

Meh

2008-05-12T23:45:00.003+02:00

Kominn aftur, þið getið vænst blogghreyfingar næstu daga.

Þessi maður er vel útbúinn limbósetti

Hversdagslegar hugleiðingar um heimsku og Gerrard

2008-04-30T13:06:00.003+02:00

Krakkar, krakkar. Ef ég má leyfa mér að vera alvarlegur í fimm mínútur, þá finnst mér vera kominn tími til að við ræðum þetta fjölmiðlafrumvarp. Finnst ykkur það ekki? Ég meina, ógisslega var etta skrýtið!

Nei, bara grín hjá mér, þið vitið jafnvel og ég að enginn á nokkurn tíma eftir að vekja máls á fjölmiðlafrumvarpinu aftur og lifa til að segja frá því. Ég er að lesa Nietzsche þessa dagana, Fæðingu harmleiksins nánar tiltekið (frönsku kennararnir sögðu okkur alltaf að strika undir höfunda og gera ritverk skálínuð). Mér finnst gaman að lesa heimspeki og ég er með lestrinum hálft í hvoru að búa mig undir áframhald heimspekinámsins næsta haust við HÍ (búinn að skrá mig), en það læðist alltaf að mér sá grunur að ég sé að missa af einhverju ótrúlega mikilvægu þegar ég les á frönsku, því ég skil ekki hvert einasta orð. Svo þegar ég mæti í kokkteilboð eða biblíuleshópinn minn og ætla að viðra visku mína á einhver gáfumaðurinn og/eða-konan eftir að segja: Nei, nei, nei. Það var alls ekki það sem hann var að meina. Ertu svona heimskur? Og Nietzsche er alls ekki borið fram svona, það er borið fram: Natsjó. Við verðum að biðja þig um að fara.

Á eftir fer ég að horfa á Chelsea vinna Liverpool í undanúrslitum meistaradeildarinnar. Ég býst sterklega við að á sama tíma á Íslandi mæti mamma á Ölver uppdressuð í rautt og öskri í tvo klukkutíma á skjáinn að „hann Gerrard sinn taki þetta nú“. Ég býst líka sterklega við að pabbi heimti sjónvarp í herbergið sitt í félagsmiðstöð Dalvíkinga þar sem hann verður að syngja í kvöld. Annars er hann ekkert mikið fyrir svona íþróttir, eitthvað.

Mér tókst að finna mynd sem sameinar Nietzsche og fótbolta

Zimbabwe baby!

2008-04-23T14:55:00.003+02:00

Hæ, elskurnar,

Það væri æðislegt ef þið gætuð tekið ykkur tíma frá þessum óeirðum ykkar á Suðurlandsvegi og skrifað undir þennan lista: LISTI

Það er gríðarlega mikilvægt að stöðva Kína áður en það sölsar undir sig alla Afríku. Hegðun Kína undanfarin ár hefur rennt stoðum undir ásakanir þess eðlis að það hafi ýtt í framkvæmd einhvers konar „Nýlendustefnu síðari“ hvað varðar Afríku, Kínastjórn fjármagnaði meira að segja fyrstu vopnaverksmiðju Súdan sem gerir súdönsku ríkisstjórninni kleyft að salla niður íbúa Darfur. Nú reyna þeir að koma vopnum til Zimbabwe með skipi til S-Afríku og þaðan áfram landleiðina; vopnum sem Mugabe ætlar sér greinilega að nota til að brjóta niður andstöðu meirihluta þjóðarinnar eftir ósigur hans í kosningunum. Hafnarverkafólk í S-Afríku tók sögulegt skref þegar það neitaði að afferma skipið og neyddi þannig skipið áfram í leit að annarri höfn. Söfnuðir, verkafólk og almenningur í S-Afríku hafa lýst yfir stuðningi við afstöðu hafnarverkamannanna sem og starfsmenn annarra hafna og Kína þarf því að vega og meta hvort kannski sé betra að senda vopnin aftur heim, enda mega ráðamenn þar varla við meiri neikvæðri athygli.

Allir eru alltaf að tala um alþjóðasamfélagið og af hverju enginn geri neitt þegar átök brjótast út, en nú höfum við einstakt tækifæri til að standa með fólki hinum megin á hnettinum og reyna að koma í veg fyrir stríð í myndun. Þá er eins gott að við gerum það.

Ég þakka þeim sem á hlýddu.

Djöfulsins kjaftæði

2008-04-20T21:42:00.004+02:00

Ég vil hvetja fólk til að sýna samstöðu með Saving Iceland-hópnum og mæta í eða fyrir utan Héraðsdóm á morgun klukkan 13:00 þar sem dómsmál yfir stofnanda SI mun hefjast. Hann er sakaður um að hafa valdið lögreglubíl skaða, þrátt fyrir að fjöldamörg vitni geti staðfest að snarbilaður lögregluþjónn hafi í raun keyrt á hann. Ég hef það meðal annars frá minni góðu vinkonu Mist, sem var á staðnum lengi vel Kárahnjúkasumarið mikla, að þar hafi mótmælendur verið áreittir og jafnvel tuskaðir til, farið inn í tjöldin þeirra og símar þeirra hleraðir. Ari, vinur, Jóns getur staðfest það síðastnefnda. Það er fullkomlega ólíðandi að það fólk sem nennir yfirhöfuð að gera nokkurn skapaðan hlut til varnar því að Ísland breytist í Plútóníu sé refsað fyrir hugsjónir sínar. Við megum ekki leyfa þessum mörðum að komast upp með þetta.

Yfirlýsingu SI má finna á aftöku punkti org, en síðast þegar ég gáði var klippt neðan af henni af einhverjum orsökum.

Góðar stundir.

Löggan tók á einum af góðkunningjum hestvagnsins síðasta sumar.

Viðtal við Barbapabba

2008-04-17T12:30:00.003+02:00

Við áttum stefnumót á Austurvelli um hádegi. Það var glampandi sól þennan dag og ég hafði áhyggjur af að ég myndi ekki þekkja Barbapabba í mannhafinu sem var saman komið til að njóta kærkominnar veðurblíðunnar í hádegishléinu. Ég þurfti þó ekki að hafa áhyggjur enda var rithöfundurinn og þúsundþjalasmiðurinn með bláa Yankees-húfu eins og hann hafði sagt. Við heilsuðumst, settumst á mitt túnið og ég pantaði kaffi. Síðan mundi ég að venjulega eru engir þjónar úti á torgi og skildi að ég hafði látið glepjast af venjulegum manni í þjónabúningi. Þetta voru 359 krónur sem ég átti aldrei eftir að endurheimta. Ég lét það ekki trufla mig heldur fór að yfirheyra Barbapabba.
Nú er ný bók komin í prentun og þú ert að vonum spenntur yfir viðtökunum, ekki satt.
-Jú, þetta er búið að vera sannkallað ævintýri. Í þessari nýju bók fer ég til Afríku og breyti mér meðal annars í brunna, skólahús og kvenstígvél. Allt er þetta gert í góðu gamni, en auðvitað fylgir þessu einhver alvara, ég hef sjaldan gert jafnmiklar rannsóknir fyrir skriftir og í þetta skiptið. Ég komst meðal annars að því að höfuðborgin í Malí heitir Bamakó. HAH! Geturðu ímyndað þér? Bamakó.
Virkilega? Þetta er allt mjög áhugavert, en segðu mér, voru konan og börnin skilin eftir heima í þetta sinn?
-Ekki aldeilis. Þau voru reyndar ekki með mér allan tímann, en góðar þrjár vikur samt og skemmtu sér afskaplega vel. Barbasnjall breytti sér í tré og krana og svarti, loðni gæinn...
Barbavænn?
- Öö, já. Hann. Hann breytti sér í svarta og loðna eðlu. Snilld, sko.
Magnað, en ef við tölum aðeins um ferilinn, þá byrjaði þetta allt fyrir mörgum árum síðan þegar þú bjargaðir fólki úr brennandi húsi, ekki satt?
- Hárrétt. Það var um það leyti sem mjög margt var að gerast í mínu lífi. Ég hafði nýlega byrjað að leigja í garðhýsi, sat við skriftir allan daginn og kynntist Barbamömmu stuttu eftir eldsvoðann. Ég var ekki þessi ofurstjarna sem ég er í dag. Samt sem áður voru ákveðnir aðilar, sem sáu kannski ákveðna pólitíska ógn í mér, staðráðnir í að ata mig auri. Það var því bæði gott fyrir mig og brennandi fólkið að ég skyldi eiga leið hjá.
Tölum um fordóma, Barbapabbi. Finnið þið Barbamamma fyrir áreiti sem tengist því að þið séuð „interracial“ par?
- Þetta er spurning sem ég fæ oft. Ég finn ekki mikið fyrir því sjálfur og alls ekki í tengslum við samband okkar Barbamömmu, en ég veit að hún hefur orðið fyrir barðinu á þessu. Fær verri þjónustu á skemmtistöðum og jafnvel einhverjar augngotur og köll frá fólki úti á götu. Hún bjargaði náttúrulega aldrei fólki úr brennandi húsi.
Við ættum kannski að kveikja í húsi? Hahaha.
- Já, góð hugmynd.
En svo við víkjum talinu að hinum mörgu og litskrúðugu börnum þínum, þá hefur heyrst að Barbabókelskri (eða þarna appelsínugulu gellunni með gleraugun) hafi verið boðin lektorsstaða við Háskóla Íslands. Geturðu staðfest það?
- Mér er það mikil ánægja að staðfesta þann orðróm. Ég er mjög stoltur af öllum börnunum mínum. Barbaappelsínugulagella á þennan heiður fullkomlega skilið. Ég kippti ekki í neina spotta og er alls ekki besti vinur rektors.
Það er afar hentugt að þið skulið eiga eitt barn af hverjum lit með einn sérstakan hæfileika hvert. Haha. Hvað finnst þér um þá sem hafa ýjað að því að þú og Barbamamma eigið fleiri börn sem voru af sama lit og hafi verið send burt í fóstur? Við höfum heyrt af öðrum Barbadýraverndunarsinna (eða þarna gula kallinum sem elskar dýr) í Brasilíu og jafnvel bleikum Barbahomma í Kenýa. Er eitthvað til í þessum ásökunum?
- Þessu viðtali er lokið !

Að svo mæltu breytti Barbapabbi sér í stóran kassabíl og keyrði burt. Ég var einn eftir á grasinu, þungt hugsi. Stuttu seinna byrjaði að rigna. Einhvers staðar í fjarska byrjaði róni að syngja um leið og mér var réttur reikningur fyrir grasið sem ég hafði maulað á meðan á viðtalinu stóð. Gömul kona brá fyrir mig fæti á leið minni heim í kjallaraíbúðina okkar Gunnbráar, kærustunnar minnar. Matarboð með vinum okkar sem eiga líka litla, huggulega íbúð í miðbænum beið okkar og ég hugsaði með mér að lífið væri alls ekki svo slæmt. Alls ekki svo barbaslæmt.

Róman Falk, 2008.

Hæ krakkar

2008-04-16T01:37:00.004+02:00

Bleisað veri fólkið.

Ég fór í mat áðan til Kellýjar vinkonu okkar. Hildur er búin að yfirgefa mig í ANNAÐ skiptið og er farin til fyrrverandi höfuðborgar artífartismans, Barcelona (ég held að Berlín sé að koma sterk inn). Ég fór því einn og furðaði mig á því hvernig fólk sem ég þekkti ekkert fyrir nokkrum mánuðum gat haldið mér, Kellý og Pauline vinkonu okkar í gíslingu inni í litlu eldhúsi með því að kyssast svo klámfengið að villtir birnir flykktust rymjandi að byggingunni. Amanda, sambýlingur Kellýjar og Yuan, fyrrverandi kærastinn hennar höfðu sem sé tekið saman aftur og ákváðu í tilefni þess að fara upp á hvort annað á veröndinni. Djöfullinn hafi það! Sumt fólk vill ekki bara spila aðalhlutverkið í sínu eigin lífi heldur allra annarra líka. Bullur.

Ég teiknaði nakinn karlmann um daginn í þrjá tíma samfleytt og var móðgaður af teiknikennara sem hélt ég væri Julien. Ég fer ekki nánar út í þá sögu hér enda er hún afskaplega sósuð.

Ef þið hafið enn ekki kíkt á storyofstuff.com þá ættuð þið að gera það. Einfalt, en aðdáunarvert í skilmerkilegheitum sínum og fullkomnum ásökunarstíl sínum. Kapítalistar: Já, þetta er allt ykkur að kenna. Allt. Mér var beint á þessa síðu þegar ég reyndi inngöngu á heimasíðu Morrissey, sem þýðir að aðdáun mín og virðing fyrir honum hefur oltið yfir þröskuld hins óhugsandi.

Hafið það sem best, fólk.

P.S. Æ, já, Rúnar: ég meinti Grand National í síðasta emaili, ekki Of Montreal, þau sökka.

Það er í tísku

2008-04-10T02:43:00.004+02:00

Finnst einhverjum öðrum eitthvað undarlega skakkt við að sniðganga Ólympíuleikana og gagnrýna Kínverja eins og þeir hafi nýlega oltið inn á sjónarsviðið á meðan við eigum varla annars kost en að ganga í öllu framleiddu af kínverskum skepnum við færiband sem fá jafngildi frímerkis í daglaun? Mannréttindi eru þá ekki betur skilgreind en það.

Auðvaldið? Það erum við.

Nú bíð ég bara eftir að svertingjarnir brenni býlið mitt.

Bless

2008-04-08T20:39:00.004+02:00

Jæja, þá eru gellurnar horfnar á braut og við Hildsa erum enn á ný föst hvort með öðru. Ég ætla ekki að leggjast í nákvæmar lýsingar á framkvæmdum okkar á meðan á heimsókninni stóð, en læt mér frekar nægja að þakka Kálfinum og Lollu fyrir góðar stundir sem náðu mjög líklega hápunkti sínum með sigri mínum í lúdó á mánudaginn. Það er annars ekki margt að frétta af mér sjálfum, en allt í kringum mig virðist fólk vera statt á vendipunkti í sínu lífi, til að mynda Hjössarokkið sem var hleypt inn í Leiklistarskólann í einhverju óðagoti um daginn*. Í dag kvaddi ég líka einn af fáum góðum félögum okkar hér í Montpellier, Ben, sem heldur brátt til höfuðborgarinnar í leit að nýjum ævintýrum og einhverju frumlegu svalli. Það er alls ekki geðveikt að kveðja fólk sem maður er nýbúinn að kynnast, en þannig er það nú... Bráðum kveður Pierre okkur líka og eflaust einhverjir fleiri eftir því sem vori hallar.

Pabbi tapaði í Útsvari um daginn, en ég er samt stoltur af honum. Þetta þýðir að hann neyðist til að finna sér eitthvað annað að gera, en við fjölskyldan höfðum náttúrulega vonast til þess að hann ynni svo okkur tækist að borga aðgerðina...

En hvað um það; það eru spennandi tímar framundan. Einhverjir algjörir hálfvitar ætla að sækja mig heim um miðjan maí og plaga mig í hátt í níu daga. Þetta gera þeir án þess að taka nokkurt tillit til andlegs ástands míns, en um að gera að láta kylfu ráða kasti og reyna að njóta þessara daga. Ég sendi Skúla bréf um daginn án þess að nota nokkurn tíma stafinn té, en hann virðist enn ekki hafa ráðið gátuna, svo ekki segja honum það. Einu sinni skrifaði franskur rithöfundur langa bók án þess að nota stafinn e, mér finnst það ansi gott framtak. Ég man bara að hann hét George Eitthvað.

Að lokum vil ég benda á meðfylgjandi grein eftir félaga Snorra á Aftöku um Al Gore-fundinn:

Hér er greinin

Góðar stundir.

*Ég er að treysta á að hann hafi EKKI viljað halda því leyndu...

Ég er að horfa á þig núna

2008-04-07T19:42:00.003+02:00

Viljið þið hafa ykkur hæg, þarna! Hér eru gestir og ég hef engan tíma fyrir svona rugl. Ég mun gefa ykkur eilítið brot af tíma mínum á morgun.

Tinna (vinstri) og Gudda (hægri) skemmtu sér vel á lúdókvöldi

Tvær stuttar pælingar

2008-03-25T21:56:00.006+01:00

Fyndið hvernig heimspressan getur bara fjallað um eitt neyðarástand í einu. Hvernig fór þetta borgarastríð í Kenýa eftir að Gaza sprakk í loft upp? Og er allt í kei á Gaza núna þegar Tíbetar standa í ströngu? Hvað verður svo um Tíbeta þegar CNN og BBC fara LOKSINS að beina sjónum sínum að ástandi efnahagsmála á Íslandi?

Fanney: Takk fyrir bréfið, það var ljúft.
Sunna: Takk fyrir póstkortið, það var prýðilegt.
Salka: Takk fyrir bréfið, diskinn og dvd-ið, það var allt mjög spélið.

Ég skil ekki af hverju fólk les orðabókina jafnsjaldan og raun ber vitni sér til yndisauka; það eru svo mörg orð í henni, miklu fleiri en í venjulegri skáldsögu þannig að með kaupunum fæst feykilegt magn fyrir hófstillt verð. Ég stend líka gjarnan uppi orðlaus þegar ég reyni að lýsa fólkinu sem ég þekki, en með orðabókina að vopni get ég samstundis fundið eiginleikum vina minna orð sem þeim hæfa: Gunni getur verið svo ansi köllsugur, Viddi er að eðlisfari nokkuð funabráður, Magnús Trygvason Eliasen er með einstaklega gott kyssitau, en Andri á það til að vera hlaunagleiður. Erla verður stundum að passa sig að vera ekki of steyld og Hjörtur er fálkaðasti maður sem ég þekki. Héðan í frá mun ég ganga með orðabókina á mér í sérstökum orðabókarskinnkepp sem er bundinn milli vinstra eyra og hægra hnés. Keppina er hægt að nálgast á wordbookskincaps.com.

2008-03-20T23:28:00.003+01:00

Ég vil koma á framfæri mjög kærri kveðju til Haffa M. Etals, Jóhönnu og að sjálfsögðu Tyrfings hvers blogg ég skoða mjög gjarnan. Annars er allt að gerast hérna í götunni; nýtt þvottahús að opna sem við Hildur erum sorglega spennt yfir. Það er gult !

Ég átti þetta samtal um daginn:
-Ég: Ég ætla að fá croissant og pain au chocolat, ef þér vilduð vera svo vænir, herra bakarísmaður.
-Herra Bakarísmaður: Ekkert mál, ég þakka þér með gleði næturgalans. Sjáðu hvernig ég brosi. (BROSIR)
-Ég: Já, ég ætla að fá til baka núna. Heyrðu ! Ekki vill svo til að þér vitið hvenær þvottahúsið hér við hliðina opni, yðar brauðhleifur?
-Herra Bakarísmaður: JÚ ! Það opnar í dag ! Spurjið bara mann þann sem var að labba inn.
-Maður 1: Þvottahúsið? Það opnar í dag.
-Herra Bakarísmaður: Það er hérna við hliðina á.
-Ég: Já. Það er.. já.
-Maður 2: Var einhver að tala um þvottahúsið?
-Maður 1: Já, það opnar í dag. Ungi maðurinn vildi vita hvenær það opnar.
-Maður 2: (VIÐ MANN 1) Það opnar í dag. Þú getur sagt honum það.
-Maður 1: (VIÐ ÉG) Það opnar í dag.
-Ég: Ég þarf að fara núna. Mig vantar....pylsur.

Auðvitað var þetta ekkert svona, þið vitið það alveg. Við töluðum allir frönsku.

Manifiesto

2008-03-18T01:48:00.008+01:00

Góðan daginn kæra fólk,

Ég hef tekið upp á undarlegum sið síðastliðna tvo mánuði eða svo, sem fæstir gætu getið upp á án fullnægjandi upplýsinga. Nei, ég sýp ekki blóð ungsveina gegnum stálrör annan hvern miðvikudag, en næstum því. Ég er farinn að fylgjast með mörkuðunum. Nú hugsa ýmsir „Jæja, er síðasta vígið fallið,“ en nei ! Nei, vegna þess að ég er ekki síðasta vígið, síðasta vígið væri Hjörtur, sem fylgist ekki einu sinni með eigin hárlosi, hvað þá mörkuðunum og nei, vegna þess að ég hef mjög góða finnslega ástæðu til að fylgjast með mörkuðunum. Sjáið til, glitnir.is sýnir manni með skemmtilegu korti og fögrum litum sem jafnvel Viddi gæti skilið nákvæmlega ástand allra fyrirtækja sem eru skráð í kauphöllina. Ef ég þekki mitt fólk þá eru allir ástvinir mínir, nema Rúnar, að segja „þarna misstirðu mig“ við tölvuskjáinn akkúrat núna. Málið er þetta: ef gæjarnir sem eiga níu snekkjur sem liggja við bryggju 364 daga ársins og gætu keypt aðra stjörnuþoku og samt átt afgang meika monning, þá er kortið grænt. Ef sömu gæjar þurfa virkilega að hugsa um hvort þeir ættu að fá sér ódýrari kavíar í brönsj og færri fáklæddar gellur í heita pottinn sinn, þá er kortið rautt. Í hvert sinn sem kortið er rautt fæ ég ekki dulið örlítið bros sem fær stundum útrás í stuttum hlátri ekki ósvipuðum hlátrinum sem hinn klassíski geðveiki vísindamaður gefur frá sér í öllum bíómyndum. Ég veit að þessir áhættufjárfestar, sem heita ennþá áhættukapítalistar á öllum öðrum tungumálum, eru að draga okkur öll niður í svaðið með sér og að þeir eiga sennilega ekki eftir að þjást eina ögn sjálfir, en ég verð að viðurkenna að það hlakkar í mér þegar markaðurinn sem allir 245 nýútskrifuðu viðskiptafræðingarnir treystu á til að fleyta sér alla leið að áhyggjulausu jöklajeppaferðunumámeðankellinginerheima-meðbörninívillunniáSpáni ákveður að verða veikur á útskriftardag. Þess vegna fylgist ég með mörkuðunum. Ég veit að frjálshyggjumönnum svelgist á eigin slefi þegar það les aðrar eins yfirlýsingar - „Hvernig dirfistu að efast um að góð afkoma fjárfestingafyrirtækja sé nauðsynleg fyrir efnahagslífið? Þegiðu og kauptu þér eitthvað sem þú hefur ómögulega þörf fyrir. Það er þjóðfélaginu fyrir bestu !“ En ég segi: „.......nei, maður, ég á engan pening, ég fjárfesti í FL-Group eins og þú sagðir mér að gera fyrir nokkrum mánuðum...“

Eins mikið og frjálshyggjumenn bera umhyggju fyrir fólkinu sem er að næra þeirra vestræna gróða með þrælslífi, tilheyrandi sjúkdómum og vesöld þá vona ég að þeir endi í ræsinu og fái að upplifa hvernig það er að vinna 20 tíma á dag fyrir minna en einn dollara og heyra fólk í öðrum heimshlutum kalla það mannúð. Mér þykir vænt um marga af ykkur, en ég ætla ekki að reyna að dylja andúð mína á skoðunum ykkar öllu lengur.

Yo no canto por cantar
ni por tener buena voz
canto porque la guitarra
tiene sentido y razon,
tiene corazon de tierra
y alas de palomita,
es como el agua bendita
santigua glorias y penas,
aqui se encajo mi canto
como dijera Violeta
guitarra trabajadora
con olor a primavera.

Que no es guitarra de ricos
ni cosa que se parezca
mi canto es de los andamios
para alcanzar las estrellas,
que el canto tiene sentido
cuando palpita en las venas
del que morira cantando
las verdades verdaderas,
no las lisonjas fugaces
ni las famas extranjeras
sino el canto de una alondra
hasta el fondo de la tierra.

Ahi donde llega todo
y donde todo comienza
canto que ha sido valiente
siempre sera cancion nueva.

Nýjustu gestir og vísindi

2008-03-16T00:04:00.004+01:00

Hæbbs, beibbs.
Þá eru gestir mættir á svæðið, Björgvin pabbi Hildar, Þórhildur, stjúpa Hildar og Garðar, litli bróðir Hildar. Á meðan þau gömlu ætla að hreiðra um sig á nálægu hóteli mun Garðar heiðra okkur með nærveru sinni, sofandi á græna svefnsófanum í gestaherberginu á Villa Chapeau Rouge og er það vel. Maður er farinn að geta sofið við opinn glugga án þess að vakna á morgnana og þurfa að byrja á að þíða fötin sín. Vorið er komið sem þýðir eiginlega aðeins eitt í mínum huga: þrumuveður, ég er strax farinn að hlakka til og vona að þetta fari að bresta á hvað úr hverju.

Ég hef verið að lesa bókina The Meaning of the 21'st Century e. James Martin síðastliðin tvö ár og er að glugga í hana þessa dagana. Aldrei hefur mig langað jafnmikið til að brenna bók. Mig langar að taka hana og rífa hana og fordæma höfundinn fyrir ónáttúrulegt kukl. Martin er að tala um alla nýju tæknina sem mun koma fram á sjónarsviðið á 21. öldinni og hvernig hún mun verða notuð. Hann gefur sér engan tíma í heimspekilegar vangaveltur um hvað sé gott og vont, hvað gefi lífinu gildi og spurningin af hverju við ættum endilega að nýta okkur þessa tækni er ekki til umræðu. Genabreyttar lífverur, tölvur sem við skiljum ekki, útrýming sjúkdóma, sigur á ellinni, pillur sem stjórna allri líðan; allt er þetta svo gott sem handan við hornið og byrjað að gera innrás í líf okkar, tökum þunglyndislyf, verkjatöflur og Rítalín til dæmis um tilraunir okkar til að sigrast á eigin persónuleika og aðstæðum. Hver myndi setja sig á móti því að útrýma eyðni af hnettinum, jafnvel þó það þýddi að við þyrftum að kukla með DNA fólks? Af hverju ekki að svipta nauðgara árásargirninni eða taka lyf til að auka einbeitingu manns á prófi? Ég tek fram að ég er samt endalaust þakklátur Möggu móðu fyrir að gefa mér bókina forðum, enda ekki á hverjum degi sem lestur hrærir svona rækilega upp í manni.

En ég er sem sagt kominn með algjört ógeð á vísindum og vísindamönnum. Það er engin tilviljun hversu margir hafa líkt blindri trú raunvísindamanna á „framfarir“ við hin þekktu bókstafstrúarbrögð. Aldrei nokkurn tíma hefur því verið svarað af hverju þekkingarleit mannsins sé óseðjandi og af hinu góða. Blind trú raunvísindamanna birtist í því hvernig öllum siðfræðispurningum er ýtt til hliðar vegna þess að forvitni mannsins er nauðsynlega öllu ofar, ekki ólíkt einhvers konar guði. Á meðan vísindamenn gagnrýna trúaða fyrir afneitun vísindalegra staðreynda gera þeir sig seka um nákvæmlega það sama gagnvart hugvísindum, sem eru ekki vísindi samkvæmt skilgreiningunni. Eins og trúaðir nota „af því bara“ sem svar við því af hverju þeir trúa nota vísindamenn sama svar við spurningunni af hverju framþróun sé af hinu góða. Vísindi vísindanna vegna, trompið sem vinnur allar rökræður. Geta menn aldrei verið ánægðir með það sem þeir hafa.

Dr. Roberts íhugar hvernig nýja saftin hans mun gjörbylta saftneysluvenjum

Annars bara allt gott að frétta. Aldrei að vita nema maður skelli sér út á land bráðlega.

Bögg

2008-03-15T01:42:00.003+01:00

Hæ, ég er ekkert rosalega mikið fyrir að kvarta og vorkenna sjálfum mér því ég fæ alltaf upp í hausinn myndirnar sem ég hef séð af fólki sem þarf í alvörunni að telja hrísgrjónin sem það vill kaupa og sárvantar vítamín A til P. En nú er klukkan 01:44 og ég er nýkominn af barnum þar sem ég var að dansa einn míns liðs við tónlist Gondwana-manna. Það er svo sem allt í lagi per se, tónlist=góð, dans=góður, en núna sit ég í herberginu mínu borðandi kex og fólkið í næstu íbúð er að hlusta mjög hátt á soundtrackið við tíunda áratuginn, sem, ef þið spyrjið mig, var aldrei besti áratugurinn. Ég var að missa kexið mitt í teppið, Á SÚKKULAÐIHLIÐINA og í dag flaug geitungur á mig að því er virðist einungis til þess að reyna að nota síðustu lífsorku sína í að skadda mig því hann dó stuttu seinna (reyndar sökum of mikils magns pappírs þrýst af of miklu afli á líkama hans). Slæmt karma mun því fylgja mér næstu árin. Í dag fékk ég endursent bréfið sem ég sendi Fanney í nóvember og það lítur út fyrir að póstþjónustan hafi lumað á því síðustu mánuði samkvæmt stimplinum. Ég hef greinilega aflað mér óvildar meðal póststarfsfólks, sennilega með því að tippsa heimilislausa manninn sem opnar dyrnar fyrir mér, í hvert einasta sinn. Ég er einnig viss um að ég muni enda þetta kvöld spilandi kotru á netinu, sem er um það bil það dapurlegasta sem hægt er að gera.

Ofan á það allt hefur mér fundist líf mitt einstaklega tilgangslaust síðustu daga og Frakkar einstaklega leiðinlegir. Ég hitti til að mynda fjóra fyrrverandi samnemendur mína í heimspeki fyrir tilviljun um daginn og í staðinn fyrir að spyrja mig hvað ég hafi verið að gera þá tvo mánuði sem ég hef ekki mætt í skólann töluðu þau um torg, kennara og hvernig væri best að fara eitthvert, síðan kvöddu þau. Ég vitna í orð KRS-One í laginu Brooklyn Academy: „That's what we're dealin' with here all the time!“. Hann bætir reyndar við: „I never liked school; fucking devils always told me lies!“ sem er líka viðeigandi. Til að lífga mig við hef ég ákveðið að birta þessa mynd sem á að túlka mig, ef ég væri karakter í Simpsons:

Góðar stundir.

Líkindi

2008-03-14T12:03:00.004+01:00

Ennfremur vil ég benda á Árna Sigfússon og Bert úr Sesame Street. Árna gæti líka verið líkt við algjörn asna.

2008-03-13T20:50:00.003+01:00

Ég skrifa eitthvað á morgun. Ég er of þreyttur núna.

Segið mér á meðan hvaða félagi/vinur/vinnufélagi/lífsförunautur ykkar er líkastur frægum einstaklingi. Ég tilnefni Ara Jóns og Heiðar úr Botnleðju:

Forvitni

2008-03-04T16:15:00.002+01:00

Hver sá sem hringdi í mig frá Dallas í dag, vinsamlegast gefið yður fram. HVERN ÞEKKI ÉG Í DALLAS?

Eins manns afrek

2008-03-01T23:38:00.005+01:00

NÝTT! NÚ MEÐ LEIÐRÉTTINGUM MÓÐUR MINNAR!

Já, nei, ég hef ekki staðið auðum fótum síðan þið fenguð síðast hlutdeild í þeirri æsispennandi heimsmeistarakeppni í skógarhöggi sem lífssögu minni mætti hvað helst líkja við. Svo margt hefur drifið á daga mína að ég neyðist til að skipta atvikum niður í atvikaskrá til að gera langar sögur stuttar; hvert atvik innan skráarinnar verður merkt tölustöfum þeim sem finna má á bilinu frá einum og upp í þrjá og þeim gerð skil með meðallangri athugasemd sem vísar til hvers atviks fyrir sig ásamt skýringarmynd. Allt er þetta gert til að einfalda mál mitt og gera lestur lesenda sem þjálastan í meðförum. Njótið, ellegar deyið.

1. Púsl
Eftir Massilíuför mína (og Hildar reyndar líka, en þetta er mitt blogg, ekki hennar) sneri ég aftur með 1500 bæta púsl í höndum sem ég hófst handa við að handleika um leið og hendur mínar komust inn fyrir þröskuldinn á íbúðinni minni. Fjórum dögum síðar hafði ég lokið við þrautina án þess að hafa sofið eða borðað, hafandi lifað á regnvatni og haft þvaglát í frumstæðan plastpoka sem ég bjó til úr tágum. Afraksturinn má sjá hér að neðan:

Segið svo að ég sé ekki ótrúlega frábær snillingur.

2. Kaka
Menn halda kannski að ég hafi látið staðar numið við fullkomnun púslins, en nei, það var meira í stjörnunum fyrir þennan unga mann. Stutt essemmess til mömmu gerði það að verkum að undirritaður stóð uppi með brúnkökuuppskrift á fimmtudegi og brjálaða áætlun um að virkja ofninn til sköpunar þeirrar köku sem téð uppskrift vísaði til. Svefnvana og máttlaus af of miklu púsli reikaði ég búð úr búð...eða, þú veist, í Monoprix...í leit að negli: kryddi sem hefur einmitt enn þann dag í dag ekki verið þýtt úr frönsku á íslensku samkvæmt rannsókn sem ég gerði áðan. En almennt þýðingarleysi var ekki það eina sem þjáði undirritaðan þetta eftirmiðdegi heldur júníverselt negulleysi. Engan negul var að finna. Nú voru góð ráð dýr. Ykkar maður dó þó ekki ráðalaus og hugsaði með sér: „Af hverju ekki nota kanil?“ Já, það var svarið, að tvöfalda kanilmagn uppskriftarinnar í samræmi við þann negul sem upp á vantaði. Afraksturinn má sjá hér að neðan:

Kakan var ótrúlega sexý.

3. Módel af austurþýsku kaffihúsi
Ef þið þekkið strákinn þá vitið þið að honum fellur aldrei verk úr hendi og finnst jafnan algjörlega óþolandi að hafa tvær hendur tómar þegar kemur að einhverju að gera. Þegar kakan var uppurin, púslið fjarlæg minning og menn með sveðjur farnir að gera aðsúg að nágrönnunum sagði Finnur því hingað og ekki lengra: „Hingað og ekki lengra,“ sagði hann. „Finnið mér eitthvað að gera.“ Og svarið kom í formi gjafar sem systir mín hafði borið með sér frá Berlín þegar hún lagði leið sína til mín á þorranum. Nei, ekki kóleran, heldur allverulega sexý módel af austurþýsku kaffihúsi sem áður fyrr stóð við Karl Marx-götu í Austur-Berlín. Módelið er einkar óhentugt í samsetningu og flest eitt gert til að skaprauna módelgerðarmanninum (og/eða -konunni). Þetta er módel af gamla skólanum, byggt á klipp-og-lím-konseptinu. Litir hafa verið af skornum skammti austan múrsins, nema þá hinir klassísku litir þvaggulur, sovétbrúnn og líkgrár, sem voru notaðir óspart við gerð módelsins. Engar leiðbeiningar fylgdu, hvorki á þýsku né nokkru öðru máli og mynd af fullbúnu kaffihúsinu var heldur ekki til staðar, sennilega af því að enginn hefur nokkurn tíma sett módelið saman og því síður séð ástæðu til að taka af því mynd eftir á. Það aftraði mér samt ekki:

Glæstur arkítektúr fær virkilega að njóta sín, takið eftir Spútnik-eftirlíkingunni á horni hússins.

Módelið af Kaffi Moskvu var kosið mest sexý módel ársins 1972.

Ergo

2008-02-25T12:43:00.004+01:00

Mér var boðið að keppa á fótboltamóti af barþjóni um daginn. Ég slóst að sjálfsögðu með í för, enda ekki á hverjum degi sem maður fær tækifæri til að keppa fyrir hönd kráar í fótbolta ásamt sex Írum. Skipulagið var bara ekki gert fyrir mannslíkama; við þurftum að keppa fimm leiki, fjörutíu mínútur hvern, frá tíu um morguninn til klukkan sex og það að ég hafði ekki borðað neitt nema eitt croissant og sofið 45 mínútur um nóttina hjálpaði ekki. Þegar ég steig upp úr rúminu daginn eftir gerði ég þetta:

Mér er svo illt. Alls staðar. En við fengum bikar. Lásí annars sætis bikar. Og ég fæ að halda staff-bolnum sem ég keppti í.

Stúdentapólitík og líðan

2008-02-20T00:31:00.004+01:00

Sælar verið þið elskurnar, gaman að sjá að fólk kíkir stundum á þetta ef eitthvað má kalla. Það er nú ekki eins og maður sé að kæfa ykkur elskurnar með skemmtisögum úr Rauða hverfinu eða hápólitískum boðskap. Ja, alla vega ekki há.

Mér líður mjög vel akkúrat núna, eins og ég sagði í bréfi til Jóns Ragnars fyrr í dag þá er ég að koma bóhemlífi upp á annað stig. Var í dag við lestur bókar um Grikkland til forna, súpandi rauðvín úr sultukrukku með Wagner í eyrunum (reyndar ekki á fóninum, sem hefði verið enn svalara), tottandi pípu (já, kæra fjölskylda, ég gríp örsjaldan í pípu). Ég fattaði á þeim tímapunkti að það myndi sennilega ekki gerast betra fyrir takmarkaða manneskju eins og mig. Okkur Hildi tókst síðan að leigja mynd áðan í vídjósjálfsala, hún var að sjálfsögðu á frönsku þrátt fyrir að heita The Constant Gardener og það besta var að enskt tal og/eða enskur texti var í boði....en Frakkarnir höfðu lokað fyrir möguleikann að velja það. Sennilega af því að þeir eru leiðinlegir.

Það er ekki margt í fréttum, ég er ekki á kúpunni, þrátt fyrir að mamma vilji ekki trúa því; þetta er svolítið eins og besta atriði í heimi í myndinni Coffee and Cigarettes þar sem einn maður reynir að telja öðrum trú um að honum líði mjög vel, á meðan hinn vill ekki trúa því og skrifar það stöðugt á ótta hans við að opna sig. Maður þarf sennilega að sjá þetta til að skilja. Ég er nýbúinn að lesa Fólkið í kjallaranum e. Auði Jónsdóttur, mjög skemmtileg bók og fimlega skrifuð, snerti mig samt ekki jafndjúpt og fólkið sem kvótað er í á kápunni. Snerti mig þó. Fyrrnefnd bók um Grikkland til forna hverfur mjög hægt ofan í mig.

Það er mjög upplífgandi að horfa á The Constant Gardener sem er um viðbjóð og spillingu í Kenýa og fara síðan á mbl.is og sjá að MH og Kvennó hafi virkilega séð ástæðu til að senda frá sér sameiginlega tilkynningu um úrslit spurningakeppni. Þegar ég var lítill skildi ég aldrei af hverju öll þjóðin, eða jafnvel allur hinn vestræni heimur, tæki sér ekki bara frí í vinnunni á meðan við færum til landanna í Suðri og redduðum málunum á einu bretti. Þá væri það bara búið og við gætum öll farið heim aftur og sofið róleg í fyrsta sinn í aldir. Ég skil ennþá ekki af hverju, fyrst Vesturlönd vilja setja sig á svo ótrúlega háan siðferðishest gagnvart restinni, pólitíkusar geti ekki andskotast til að gera minnsta hlut eins og senda friðargæslulið til Darfúr eða þjarma að óheiðarlegum lyfjafyrirtækjum. But it's all the same tobacco.

Sem minnir mig á að á sínum tíma lofaði mér ungur maður á leið í Stúdentaráð að um leið og Röskva hefði öll yfirráð myndu ályktanir sem skipta í alvöru einhverju máli flæða úr gáttum ráðsins: „Darfúr, Íraksstríðið, þetta verður allt þarna!“ Litlu mínístjórnmálamennirnir sem eru með Kaupþingsauglýsingu á heimasíðu Stúdentaráðs en sveipa sig byltingarlitum á heimasíðu Röskvu; rautt fyrir blóðuga hræsni. Gæti mögulega verið að byltingin hafi hreinlega verið keypt, töppuð á flöskur og seld á uppsprengdu verði? Það besta er samt að baðaður blóðinu er ÉG fyrir miðri mynd, styðjandi höndum á skilti: VOILA.

Ég hef síðan, þrátt fyrir yfirlýsingar Atla Bollasonar, ekki séð neitt frá Stúdentaráði nema auglýsingar um drykkjuhátíðir og myndir af frambjóðendum beggja flokka að taka í höndina á einhverjum í hjólastól, hvor fyrir sig hreykjandi sér af auknu aðgengi fatlaðra. Eins og Háskóli Íslands ætti ekki sjálfur að sjá sóma sinn í nokkrum plönkum og lyftum. Eintómir andskotans svifnökkvar og valdagælur. Röskva, samtök félagshyggjufólks (sem var skilgreint á meðan ég var í sturtu á Hvolsvelli) og Vaka, félag lýðræðissinnaðra stúdenta, sem er greinilega svar við öllum þessum stuðningsmönnum konungsveldis innan Háskólans.

Ályktun af Röskvusíðunni: „Stúdentar þurfa kaffi. Þegar Háskólatorg opnaði var kaffistofum í Lögbergi og Aðalbyggingu lokað og því er allt of langt að sækja sér kaffi. Röskva vill setja upp aðstöðu í þessum byggingum til þess að stúdentar geti fengið kaffi í sínu nánasta umhverfi.“

Æi, krakkar mínir, er of langt að sækja sér kaffi? Puff... Þegar mann rámar í að fólk þarf í alvörunni að labba marga kílómetra til að ná sér í vatn á mörgum stöðum í heiminum getur maður skoðað svona yfirlýsingar fyrir það sem þær eru: innantómt dekurkvabb.

Vaka er vinur litla mannsins

En......ég ætla að fara að sofa.

11. feb. 2008

2008-02-11T12:30:00.000+01:00

Vog: Þú ert elskulegur við fólkið sem eru að reyna að sýnast fyrir þig. Einhvern tímann hefur okkur öllum ekki verið sama um hvað fólki finnst um mann.

-Hver þarf málfræði þegar stjörnurnar vinna með manni?

Hinn óbærilegi nettleiki mín

2008-02-05T23:56:00.000+01:00

Við sambýliskona mín (ekki þannig samt) vorum að koma úr heimboði hinum megin af ganginum, þar sem ég fékk loksins að kynnast fólkinu sem ég heyri njóta ásta hinum megin við þilið í húsbóndasvefnherberginu. Mér líður eins og ég sé óhreinn. Að öðru leyti var mjög fínt þarna fyrir handan þar sem okkur var boðið upp á pönnukökur, vín og vatnspípu, eins og ástralskra hjarðsveina er siður. Fínt fólk, enda ekki Frakkar.

Ég hef ákveðið að fylgja Hildi í jógaæðinu sem hefur tekið sér bólfestu í henni. Brátt mun ég ekki gera neitt nema borða hnetur og prumpa ef allt fer að óskum. Þetta er samt ekki svona afslappi-jóga, heldur meira svona haltuþessaristöðuþartilnýraðíþérkemurútumsköflunginnáþér-jóga. Eftir jóga líður mér svo vel og svo andlega að ég lýsi því umsvifalaust yfir að nú muni ég eingöngu leggja mér sjálfdauða ávexti til munns og ættleiða útigangsmann. Svo set ég Le Temps des Gitans diskinn með No Smoking Band í tækið og eftir tvö lög lýsi ég því yfir að ég nú muni ég ganga til liðs við hóp sígauna og einungis leggja mér vindla og sjálfdauð villisvín til munns. Ég er mjög áhrifagjarn. Gott að ég hlustaði aldrei á nasistarokk.

Enn er ég að velta fyrir mér hvað ég eigi að eyða tíma mínum í, nú þegar ég er hættur í/dottinn úr skólanum. Mig langar reyndar að lesa áfram heimspeki og jafnvel reyna að skrifa einhverjar ritgerðir, en finnst samt að það sé enginn tilgangur með því ef það fer ekki einhver kennari yfir það. Kannski ætti ég að nota tækifærið og „stop taking instructions from the man, man!“ Mér finnst alveg óþolandi að vera orðinn svona mikill kerfismaður, alinn upp af stofnunum frá fæðingu og ófær um að gera nokkurn skapaðan hlut án þess að fá einkunn fyrir það. Mér líður eins og gamla, góðlega kallinum í Shawshank Redemption sem hafði verið svo lengi í fangelsi að hann meikaði ekki lífið utan þess og hengdi sig. Nema ég er ekki að fara að hengja mig. Við höfum engan stað til að festa snöru.

Ástandi mínu er kannski best lýst með eftirfarandi mynd:

Menn og lýs

2008-01-27T17:55:00.000+01:00

Sumir hafa eflaust átt von á þessu í mörg ár, aðrir hafa haldið að ég væri sloppinn, enn aðrir hafa spurt sig af hverju Hjörtur hafi ekki orðið fyrri til: „Af hverju varð Hjörtur ekki fyrri til,“ hafa þeir spurt sjálfa sig. Um klukkan tíu á föstudagsmorgun, afmælisdag systur minnar, komst ég sem sagt að því að hárið á mér væri lifandi. Eitthvað snardúllulegt kvikindi datt á peysuna mína þegar ég klóraði mér og svo gómaði ég annað stuttu seinna. Lús, baby. Eftir að ég hafði vakið systur mína og gefið henni morgunverð og afmælisgjöf fór ég og keypti skordýraeitur og var síðan gasaður af Sölku. Það vakti eftirtekt mína hvað lúsadeild apóteksins var áberandi og hversu margar mismunandi vörur voru í boði til þess að drepa þennan vanmetna vin okkar, kannski er það móðins að vera með lús í Frakklandi, ég veit það ekki.

Ég neyðist því til að gera hlé á þegar-úr-hófi-kominni kvensemi minni, því ég vil ekki þurfa að svara spurningum eins og: Af hverju geymirðu öll fötin þín í pokum? Eða þá: Af hverju kembirðu þér á tveggja daga fresti? Þetta á þó allt að vera dautt og ég losna sennilega úr einangrun eftir tvær vikur ef mennirnir í geimbúningunum verða sanngjarnir. Ég vona bara að allt þetta skordýraeitur hafi ekki komið leðurblökunni í uppnám, ungarnir eru nýfæddir og þau byggja afkomu sína á að eitthvað sé lifandi í hárinu á mér.

Snýkillinn Valþór gerði sig heimakominn

Annars var bara djassgleði að hafa Sölku á svæðinu, hún flúði yfir landamærin í dag og mun eyða næstu tveimur sólarhringum í Barcelona áður en hún tekur kajakinn heim til Glasgow.

Ég segi bara blésar og vona að allir hafi það gott.

Confused man

2008-01-21T11:36:00.000+01:00

Já, halló þarna. Við systkinin erum loks sameinuð, öll þrjú nema Viddi, ég meina Flóki, eftir u.þ.b. tveggja vikna aðskilnað. Salka dvelur á svefnsófanum í betri stofunni á meðan ég hef náð völdum yfir herbergi Hildar og sef þar á strigapokum á gólfinu með dagblöð fyrir sæng. Hildur hefur fært sig tímabundið yfir í B-álmu þar sem mitt herbergi er staðsett. Einnig má geta þess að á morgun munu allir íbúar hússins skipta um íbúðir „því það er gegt sniðugt“.

En nóg um valdstýrð geðhrif í leiðnu umhverfi. Námsárangur minn hefur verið sveiflukenndur frá upphafi náms og hefur rokkað milli þess að fá 16 fyrir ritgerð og þess að vita ekki að það ætti að skila ritgerð. Ég virðist þó vera búinn að ná tveimur áföngum í hús, jafnvel þremur og mun það vonandi koma sér vel þegar ég flyst yfir í Háskóla Íslands næsta haust þar sem hundur étur hund og hver eining skiptir máli. Áhugi minn á heimspeki hefur eflst ef eitthvað er þó að ég sé orðinn ansi „fokkt öpp“ af þessum extrem-afstæða hugsunarhætti sem einkennir alla heimspeki. Ég skilaði um daginn ritgerð um það hvernig sannleikurinn sé hvergi til nema í mannlegu samfélagi, vegna þess að hann er ekkert nema nauðsynleg skilgreining á því þegar viti bornar skepnur fella rétta dóma um umhverfi sitt (sem þær geta þó aldrei þekkt til hlýtar). Náttúran er alltaf rétt eins og hún er; ekkert nema sannleikur, en þar sem ekkert er rangt er heldur enginn sannleikur til; náttúran á sér tilveru handan þessara hugtaka. Það er ennfremur aldrei hægt að komast að því hvort dómar okkar eru veruleikanum samkvæmir, því veruleikinn er handan skilnings okkar og ógjörningur er að gera samanburð á dómum okkar og veruleikanum. Gott stöff.

Ég vil nýta tækifærið og bjóða Egil Árna Guðnason velkominn til lesturs, megi hann lengi njóta.

Frásagnir úr grafhýsinu

2008-01-17T22:07:00.000+01:00

Ég er í alls konar verkefnagerð og prófum þessa dagana og næstu tvær vikur. Ég hef þetta því stutt en skilmerkilegt. Ekkert verður sagt sem þjónar ekki tilgangi skilaboðanna sem ég freista að koma á framfæri. Engar angurværar hugleiðingar um guð og menn, engar tilvitnanir frægra manna um tunglið. Lítil kona stöðvaði mig eitt sinn á einni af mínum löngu göngum á Ægissíðunni og ávarpaði mig: Finnur, sagði hún. Það er eitt að hrífa menn, en annað að vekja menn. Fannst mér þetta angurvær hugvekja.

- Ég finn fyrir tveimur konum, mögulega af erlendu bergi brotnum. Þær eru leitandi, kannast einhver við það?
- Mmm, gæti verið. Ég veit ekki alveg hvað...hérna...
- Erlendar, hláturmildar konur. Kannast einhver við tvær angurværar konur, mögulega úr Vestri? Þær eru leitandi.
- Jaaaá..já, jújú, það hringir einhverjum bjöllum. Eru þær á sama aldri, eða...
- Nei, önnur er ung, um tvítugt, hin er forn, mjög aldin, hugsanlega um fimmtugt. Kannastu við það? Það kemur mjög sterklega fram að þær séu leitandi.
- Já, uu, bíddu ertu að tala um bandarísku skiptinemamömmu og systur Hildar sem eru í heimsókn hjá okkur? Þær eru samt ekkert leitandi, sko...
- Takk fyrir, vinur minn, akkúrat, ég er að tala um þær. Þær koma mjög sterkt fram, mjög sterkt.
- Já, ég skil. Þú sást þær náttúrulega áðan, ég kynnti þig fyrir þeim.
- Takk fyrir, kallinn minn, nákvæmlega, þú kynntir mig fyrir þeim. Kannast einhver við það?
- Má ég fara núna, ég stoppaði bara af því að ég hélt að þú ynnir fyrir Amnesty. Hey! HVAR ER VESKIÐ MITT?
- Joink! (Hleypur í burtu)

Verkið var frumsýnt þann 18. des. 1986. Gvendur "Jaki" var í hlutverki VIGNIS og Bergþór Pálsson í hlutverki MIÐILS og HJÚKRUNARKONU.

Jesú

2007-12-12T13:35:00.001+01:00

Ég verð bara að segja örstutt frá draumi sem mig dreymdi í morgun. Ég var staddur ásamt fleira fólki, pabba, Sölku og einhverjum ókunnugum á Hverfisgötu og ég var nýkominn út af Kaffi Kúltúra þar sem ég hafði drukkið kaffi með Erlu sem las fyrir mig upp úr skáldsögunni sem hún var að skrifa. En núna var ég sem sagt staddur fyrir framan einhvers konar lítið svið, með rauðum tjöldum og alles og mér skildist að þarna ætti að fara að skíra Jesú. Foreldrar hans voru þarna og voru af einhverjum ástæðum ansi líkir mínum foreldrum, en Jesú lét bíða eftir sér. Loks kvisaðist út að hann vildi ekki að prestur skírði hann (einhver svona hógværðarkomplex hjá honum) og svo kom hann fram eftir nokkrar mínútur, lítill, grannur og ljóshærður, u.þ.b. 7 ára og spurði: „Getur einhver úr múgnum skírt mig?“ Ég sagði að sjálfsögðu: „Hvað með mig?“ og hann sagði: „Nei“. Svo valdi hann einhvern sumba fyrir framan mig sem var svona dæmigerður „vinnustaðagrínarasnillingur“ og fékk hann upp á svið. En hann skírði hann ekkert Jesú! Hann, í einhverju djóki, skírði hann V. Á. L. Dumland! Ég veit það því það var sett upp á risaskjá um leið og hann sagði það. Frelsari vor: V. Á. L. Dumland (borið fram dúmmland).

Þetta fá menn fyrir að velja einhverja hálfvita fram yfir mig.

Áli, áli hvar ert þú? Gáli, gáli sýndu þig!

2007-12-11T23:23:00.000+01:00

Til hamingju Liverpool-unnendur, sem betur fer ákvað ég að halda með Liverpool í kvöld, í staðinn fyrir með þessum hörmulega mannskap sem druslaðist um völlinn, hálfsofandi. Það er af sem áður var þegar Drogba og Sytchev voru óstöðvandi í fremstu línu. Hvar er Sytchev annars? Ég laug því einu sinni að þessum heimsku Frökkum að ég væri bróðir hans.

Vegna ótrúlegrar atburðarásar er ég nú vel á veg kominn í jólagjafainnkaupunum, aldrei þessu vant og trúið mér: ALDREI þessu vant. Ég vil þó koma á framfæri að jólagjafirnar verða með hóflegra sniðinu þetta árið og ástæða þess er tvíþætt. Í fyrsta lagi misbýður mér hversu félagslega háð við erum orðin eyðslu, sem er sennilega hvort tveggja óheftum auglýsingum að kenna og skorti á almennri skynsemi. Það fáránlega er að langflestir sem ég þekki myndu aldrei setja samasemmerki milli verðmiða og hversu vænt mér þyki um þá, en eitthvað innra með okkur virðist segja okkur að þegar allt komi til alls þá sitji fólk yfir gjöfunum sínum á jólanótt og beri gjöf ársins saman við formlegan lista yfir gjafir annarra, fyrri gjafir sem gefnar hafi verið ykkar á milli, í samræmi við gengi krónunnar og heimsmarkaðinn með fullkomnu reiknilíkani settu saman af greiningadeild Landsbankans. Þýðingarmesta gjöf sem ég hef nokkurn tíma gefið kostaði ekki neitt, en ég get fullvissað manneskjuna sem fékk hana að hún þarf ekki annað en lesa gripinn og samstundis skilja hversu mikils ég met hana.

Í öðru lagi á ég engan pening; sorrý Stína, ég tek þetta á næsta ári.

Prófum hefur verið frestað fram í janúar, ég bíð heimkomu 20. des. og hlakka mjög, mjög, mjög mikið til hinnar árlegu uppskeruhátíðar 104, 30. des. Og auðvitað til jólanna og þess að hitta ykkur öll.

Ne me quitte pas

2007-12-08T02:17:00.000+01:00

Frá þeim dögum þegar ófríðu fólki var leyft að vera frægt og menn kunnu að koma fram:

Geðveikt.

Eu sou um estudiante

2007-12-04T23:52:00.000+01:00

Fólk sem hefur haft áhyggjur af mér um árabil getur sofið rólegt í nótt því ég verð eflaust greindur með eitthvað á morgun. Ég mun leggja leið mína til Jeanne, sem er í Master 2 í taugasálfræði, og taka klukkutíma sálfræðipróf. Þrátt fyrir að þetta sé nú meira fyrir hana, þá er ég hræddur um að útkoman verði vægast sagt óhugnanleg ef ég tek með í reikninginn allar þær samræður sem ég hef átt við sjálfan mig, jafnvel rifrildi, síðan Hildur yfirgaf mig.

Þetta er sem sagt um það bil það eina sem ég hef að gera á morgun því skólinn er, já, ennþá lokaður. Svæðið var reyndar opnað um daginn og þar sem nemendur voru hræddir um að því yrði lokað aftur ef þeir blokkuðu byggingarnar með stólavígum eins og þeir gerðu fyrst, þá standa nú verkfallsverðir vörð um hvern einasta inngang og hleypa engum inn nema kennurum og skrifstofufólki. Ég hugsaði reyndar með mér að ég væri ómögulegur í slíkt starf, því ég er svo óendanlega hræddur við átök, sem leiddi síðan til þess að ég lærði að meta algjörlega upp á nýtt alla þá sem neituðu að hlýða kennurunum í barna-og menntaskóla, þar sem ég get næstum ábyrgst að nemendahreyfingin dæi innan mánaðar ef akkúrat svoleiðis fólk neitaði ekki að hlýða, akkúrat núna. Það gefur kannski ákveðna hugmynd um ástæður dugleysis hinna hlýðnu Íslendinga í þessum málum; okkar óhlýðna fólk nær því miður sjaldnast alla leið í háskólann.

Reyndar held ég líka að við Íslendingar, séum oftast hrædd við að verða okkur að athlægi ef efnt er til mótmæla; það eigi enginn eftir að mæta eða fáir. Hins vegar er fáránlegt að hugsa þannig. Tökum Frakka til dæmis: ég fór í mótmælagöngu í dag með ekki meira en þúsund manns. Það voru þannig u.þ.b. 1 af hverjum 60.000 Frökkum í þessari göngu: það er sambærilegt við að fimm manns mæti heima á Íslandi. Hlutfallslega. Fólk getur þess vegna verið ansi ánægt með 10 manna mótmæli. Hlutfallslega.

Ég slysaðist reyndar eiginlega í þessi mótmæli. Ég var á leið á bókasafnið í sporvagninum (eða sem sagt að ferðast í sporvagninum á bókasafnið sem er ekki staðsett í sporvagni) þegar ég sá milljón manns labbandi upp götu undir stórum borða. Ég var að sjálfsögðu ekki lengi að stökkva út og ná þeim. Þar uppgötvaði ég reyndar að borðinn var einhvers konar jólaauglýsing fyrir borgina, en mér hafði ekki missýnst algjörlega því efst á hæðinni voru fyrrnefnd þúsundmenni saman komin. Ég var bara: YEAH! Loksins smá aksjón! og við byrjuðum að labba. Ég hitti strák sem er með mér í heimspeki og skildi síðan við hann eftir stutt spjall. Ég var í þvílíku stuði þar til ég fór að taka eftir að flestir voru frekar ungir í göngunni og maðurinn sem var að hrópa í gjallarhornið var svona 15 ára og var klæddur í tískulegri föt en Ari Hlynur í 8. bekk. Svo hitti ég kunningja minn aftur og hann útskýrði fyrir mér að þetta væru menntaskólanemar (15-18 ára) sem hefðu gengið til liðs við nemendahreyfinguna. Það dró örlítið úr fyrrnefndu stuði. Einhverjir stúdentar voru þó meðal göngufólks og þegar var komið inn á Comédie-torg hlýddu allir á eldri ungan mann sem hafði tekið yfir gjallarhornið og sprengdu reyksprengjur í mestu rósemd.

Ég hef lítið að gera annað en að læra og skreppa á kaffihús, sem er kannski alls ekki svo slæmt.

Ég í mótmælum gegn of miklum skógi fyrir nokkrum misserum

Um allt og ekkert og svona titill sem endar í raun hvergi...

2007-11-24T01:47:00.000+01:00

Ókei, ókei, ókei! Nóg um skegg og/eða skort á því. Ég myndi vilja sjá þig rækta þitt eigið, Salka. Hjörtur, þú ert afsakaður fyrir hæðnina því þér vex skegg í sama hlutfalli og ennið á þér hækkar.

Hvílíkur maður, hann Rúnar. Hann er ótrúlegur og ég elska hann rooooosalega mikið. Hann á allt gott skilið og mun vonandi eignast mjög mikið af börnum og konu sem gefur honum súkkulaði pakkað inn í akurhænu á hverju kvöldi. Hann sendi mér langt bréf. Þetta er sennilega besta dæmið um hversu vel hótanir virka. Sendið mér gull eða ég afneita ykkur!

Ég hef reyndar haft aðeins of mikinn tíma á höndum mínum síðustu viku og við vitum öll hvað gerist þá: maður kíkir á e-mailið sitt sexhundruðþúsund sinnum á dag. Þetta vita allir. Mitt hefur verið sérstaklega ánægjulegt því ég er maður sem elskar vonbrigði. 28 ný bréf! Frábært! Svo er þetta allt bara einhverjir gæjar að safna undirskriftum gegn hernámi Búbú-héraðs í landi sem ég get ekki einu fundið á póst-sovésku landakorti! En jú, jú. Ég er jú í öðru landi og það vill hamla samskiptum. Þannig að í staðinn fyrir að geta hringt í fólk og beðið það um að koma á kaffihús er maður farinn að skipuleggja kaffihúsaferðir með fólki á Íslandi þegar maður kemur heim. Ég held að það sé bara einhver óstjórnleg kaffihúsafariþörf í manni sem fær útrás þannig að því lengur sem manni er hamlað í því að komast í raun og veru á kaffihúsið, því lengra fram í tímann skipuleggur maður kaffihúsaferðir, þannig að ef ég kæmi ekki heim um jólin þyrfti ég að vera á kaffihúsi í eitt og hálft ár samfleytt til að uppfylla öll loforðin! Þess vegna kemur maður heim um jólin; til að ganga aðeins á uppsafnaðar kaffihúsaferðir. Það þorir auðvitað enginn að segja það, en það er ástæðan.

Kjallarinn tékkaði aðeins á kajanum í gær. Djengs datt út. Ég skrapp sem sagt á ölstofu til samkundu. Ég hitti Jeanne og kollega hennar úr taugasálfræðinni. Við þekkjum það öll þegar fólk segir að mestu raungreinanördarnir skemmti sér mest og best: það er allt lygi. Ég veit ekki hvað fólk er að tala um: eftir fimmtán drykki og mat og fleiri drykki og pínu tapas og einhvers konar drykki inni á bar sem var alveg eins og skip, eða kannski var það bara ég, og þrjá drykki drukkna úr vömb arabíugíraffans, sem við síðan fórnuðum og borðuðum á skipi sem var alveg eins og bar, vorum það bara við Adrien sem vöknuðum í lest á leið til Minsk. Þetta eru aumingjar upp til hópa.

Annars líður mér vel, ég skal skrifa þegar eitthvað hörmulegt gerist. Stay tuned.

2007-11-20T21:00:00.000+01:00

Já, ég hef fátt að gera. Hæðið mig.

Ég hef fest kaup á peysunni og skeggi: takk fyrir vinsamleg tilmæli, Vera. Skeggið er reyndar ekki til þess gert að láta mig líta út eldri en ég er, heldur líta út eins og einhver sem er að reyna að líta út eldri en hann er, á meðan hann er í raun á þeim aldri sem hann vill líta út fyrir að vera. Þetta er margrætt skegg.

Vegna fjölda áskorana mun ég nú tíunda ástæður mótmælanna. Núverandi ríkisstjórn Frakklands hefur, eins og flestar fyrrverandi ríkisstjórnir, tekið stór frjálshyggjuskref í áttina að einkavæðingu alls, þar á meðal skólakerfisins. Stór hluti nemenda, og sennilega kennara líka, er ekki sáttur við þetta. Nú síðast fyllti það mælinn að ríkisstjórnin lagði til frumvarp um lög þess efnis að frönskum háskólum yrði í sjálfsvald sett hversu há skólagjöld þeir settu nemendum og sjá nemendur eðlilega fram á himinhá skólagjöld, í takt við t.d. Bretland, með það í för með sér að verst settu nemendurnir myndu ekki hafa efni á að mennta sig til jafns við betur setta nemendur. Í Frakklandi er það af mörgum talið slæmt, öfugt við heima þar sem margir sjá bara gleði í því að gera nám að söluvöru sem seld skal hæstbjóðanda og setja þannig val á námi á sama stall og val á mismunandi tegundum af mjólk. Nicolas Sarkozy, forseti Frakklands, er ekki vinsæll meðal nemenda (vegna þess að hann er fasistafrjálshyggjutækifærissinni).

En nóg um það. Mig langaði líka að deila með fólki kaupum mínum á hinu ótrúlega nördalega blaði Philosophie-magazine. Um er að ræða hálfsmánaðarútgáfu eingöngu tileinkaða heimspeki og það fyndna er að blaðið er af nákvæmlega sama sniði og Cosmopolitan og þess háttar glamúrblöð. Á forsíðu þessa tiltekna tölublaðs er flennistór mynd af Manu Chao, sem tókst að draga fram gamla heimspekikennarann sinn og fá hann í viðtal. Opnustúlkan þetta sinnið er David Hume, heimspekingur frá 18. öld, sem fær sex blaðsíður í miðju blaðsins helgaðar sér: Hume: Reynslan ofar öllu. Ég sá ósjálfrátt fyrir mér myndir af honum hlæjandi í laufblaðarigningu einhvers almenningsgarðs, eða sitjandi á bekk starandi út í eilífðina yfir persónulegri millifyrirsögn: „Þegar Walter dó missti ég áhugann á heimspekinni og varð að taka nokkur ár í að hugsa. Bara hugsa.“ Þið vitið, svona í anda klassískra opnuviðtala við einhvern frægan sem segir frá móðurmissi eða dópneyslu. Nema bara heimspekingur frá 18. öld. HAHAHA! Kannski ég hefði ekki átt að skrifa þessa málsgrein...

Ég mun halda ykkur heitum í peysu-og skeggmálum. Annars má Rúnar skammast sín fyrir að hafa ekki haft samband. Staða besta vinar hefur opnast og án þess að fella nokkra dóma verður þessi maður að teljast líklegastur til að fylla hana:

Demitsinmenits

2007-11-19T12:54:00.000+01:00

Ég tek fram að myndin hér til hliðar er ekki frá mínum skóla, því þegar við Hildsa ætluðum að ná nokkrum skotum af sambærilegum vígjum á föstudaginn, hafði skólastjórnin lokað kampus algjörlega með hjálp tuttugu löggna (sem voru reyndar bara að chilla inni í rútu þegar okkur bar að) undir því yfirskyni að skólinn væri ekki lengur „öruggt svæði“. Ég bjóst þess vegna við að skólinn yrði opnaður í dag, mánudag, eftir að borðum, stólum og stálstöngum hefði verið ýtt til hliðar og mætti í morgun, ekki viss um hvort ég væri að svíkja einhvern eða eitthvað með því að vilja sitja í tíma. En það voru óþarfa vangaveltur þar sem ekkert tók á móti mér annað en ljótskeggjaður drengur með gjallarhorn, við það að ávarpa múg. Ég náði því miður bara restinni af því sem hann sagði: „Og þess vegna er skólinn lokaður; þess vegna erum við alltaf að mótmæla. Endilega mætið á brautarstöðina á morgun!“

Ég las í blaðinu í dag að fleiri skólar væru blokkaðir, meðal annars Sorbonne, og kraftur stúdentahreyfingarinnar væri að aukast ef eitthvað væri. Þetta er töff, en samt mjög slæmar fréttir fyrir mig. Nemendur reyna að sjálfsögðu að halda sínu striki, en það er erfitt að fá enga tilsögn í því að lesa texta eftir menn sem reyna (ég sver það, þeir eru að reyna) að haga orðum sínum þannig að þau séu sem dularfyllst.

Í öðrum fréttum: það er rigning, það er lestaverkfall, fallega stelpan á kaffihúsinu hættir ekki að kalla mig „ungan mann“. En til að líta á björtu hliðarnar er ég bara hress og mun leitast við að kaupa mér ekta franska peysu á næstu dögum.

Einnig mun ég verða þessi maður á næstu dögum.

Pressan

2007-11-16T00:41:00.000+01:00

Það er byrjað. Pöpullinn er kominn á bragðið og vill meira. Ég hef náttúrulega fullkominn skilning á því hvernig greinar mínar um mig labbandi niður stiga eða þvoandi (er þetta rétt?) þvott, hafa orðið nokkurs konar hápunktur vikunnar fyrir ykkur. Nú neyðist ég til að koma með eitthvað ferskt í hvert einasta sinn til að halda athygli ykkar; samband okkar er orðið að hinu spennuhlaðna sambandi fjöldans og stjörnunnar: ég höndla varla pressuna, en vil ekki glata aðdáuninni. Fæðing barns var ekki nóg fyrir ykkur, nei, nú hafið þið séð tilfinningasemi og kallið á spennu. Og mynd af nýju dýri.

Skólinn er í „verkfalli“ eins og stendur. Við Hildur ætlum að fara á morgun og festa á mynd upphlöðnu stólana og borðin sem hindra aðgang að hverri einustu byggingu innan háskólalóðarinnar. Þessi vígi eru ansi myndarleg. Verra er að einhverjir lúðar hafa gengið berserksgang með úðabrúsa og reynt að teikna Che Guevara, hamar og sigð á hvern vegg, ásamt slagorðum eins og: Byltingu núna! Það er eiginlega hálfvandræðalegt fyrir þá sem standa fyrir verkfallinu, sem á sannarlega rétt á sér, en tengist þessum áletrunum ekkert. Það er talað um að þetta muni standa yfir í átta daga, eða þar til á þriðjudaginn í næstu viku, en svona dæmi getur víst teygst og styst án mikils fyrirvara. Bókasafnið er samt opið og mér fannst það frekar gott „touch“: fólk kemst kannski ekki í tíma, EN EKKERT STÖÐVAR ÞEKKINGARLEITINA! HÚN ER HINN ÆÐRI MÁTTUR! LÚTIÐ HENNI OG FÆRIÐ HENNI FÓRNIR! ...og svo framvegis. Ég er alla vega búinn að læra fullt, til dæmis hvað syndicaliste er, hvað s'organiser mieux pour lutter mieux þýðir og fyrir hvað A.G. stendur.

En svo við minnumst á bókasöfn, þá verð ég að lýsa ánægju minni með frönsk bókasöfn. Í fyrsta lagi eru fleiri bækur þar en tölvur, sem er skemmtilegt að sjá. Það er reyndar svo óendanlega mikið af bókum að maður er fylltur fræðilegum þorsta og löngun til að lesa þær allar (nema kannski allar þessar management-bækur). Frakkar virðast hafa skilið að fólk hefur ekki þörf fyrir að sitja í stólum eftir frægan hollenskan hönnuð við teflon-húðað plastborð til þess að lesa bækur. Þetta er eins og að vera staddur inni í internetinu: allar þær upplýsingar og leiðbeiningar sem þú girnist, en þú þarft að ganga og leita til að finna þær, sem mér finnst betra en hitt. Þeir eru meira að segja með gamla handskrifaða spjaldskrá (auk tölvukerfis)!

Svo að bókasafnið fær ágætis einkunn.

Bless á meðan.

Bi.is

2007-11-09T18:40:00.000+01:00

Heiló.

Vegna fjölda áskorana hef ég ákveðið að setja inn nýja grein um biluðu íkornaskemmtisiglinguna sem er líf mitt, aðallega til að færa asíska risageitunginn niður um stall, þar eð hann hefur eigi brætt hjörtu lesenda. Sem er ótrúlegt.

Lífið hefur verið endalaust fjör síðan ég kom heim úr sveitinni, maður sem þóttist ætla að lesa á mælana reyndist vera verkefni fyrir skólann sem sló mig í framan með tusku bleyttri upp úr vanrækslu og svo svaf ég í nokkra tíma eina nóttina. Ég er eiginlega hræddur um að blogger.com eyði síðunni minni: „Nei, nei, líf þitt er of rólegt og hvar eru djammmyndirnar?? Við getum því miður ekki haldið úti þessari síðu.“

Setur einhver annar upp svip þegar talað er um að „halda úti“ netsíðu? Svolítið eins og þennan:

Og þegar menn tala um þessar endalausu „færslur“ sem þeir skrifa? Dsjís.

Alla vega, ég er kominn út fyrir efnið. Sem var? Ha? Já, ég lagði mig sem sagt fram við lærdóminn í þessari viku og það var ROSALEGT! Ég fann fyrir þessu sem aðrir finna sennilega fyrir á hverjum degi; metnaði, eða eitthvað. Ég skilaði ekki nema einum degi of seint. Púslin eru virkilega farin að finna sinn stað í 9.000.000 bita púslinu af hænu verpandi kúluhatti, sem er líf mitt. Núna, í skólanum, líður mér samt svolítið eins og fólkinu sem varð eftir í dönskutíma þegar ég og flestir bekkjarfélagar mínir stormuðum út í 10. bekk til að mótmæla því að það ætti að reka Ívar út. Ég er Gunni míns tíma! (Þeim sem vita ekki hver téður Gunni er, er bent á þessa síðu: Hinn magnþrungni Gunni...) En af hverju líður mér eins og Svína? Af því að aðrir syndikalistanemendur skólans míns eru í þessum töluðum orðum að plana hvenær (ekki hvort) þeir ætla að taka yfir skólasvæðið, meina nemendum og kennurum aðgang, brjótandi og bramlandi ýmislegt í leiðinni. Nemendur hafa sem sagt fengið upp í kok af einkavæðingatilraunum stjórnmálamanna og ætla að take it to the streets. Það er bara verst að fimmtán mismunandi anarkistahópar eiga erfitt með að koma sér saman um nokkurn hlut og þess vegna hefur leiðin til samþykktar verið sú að málfundir eru haldnir í svo langan tíma, upp í átta tíma, að allir sem mótmæla eru löngu gengnir út þegar niðurstöðu fundarins er náð. Það er ekki einu sinni sovéskt, meira að segja Stalín hefði sagt: „HEY! Sum okkar þurfa að pissa, ókei?“ Mér líður sem sagt eins og Skinka því ég verð einn af þeim nemendum sem þarf að vísa burt þegar örlagastundin kemur, því ég er aldrei alveg með á nótunum hvað er að gerast, sökum tungumála-og menningarvandamála. Þess vegna mun ég kinka kolli og brosa og labba burt og þegar löggan kemur mun ég láta eins og ég sé einhverfur þvottapoki og tengist þessu fólki ekki neitt. Dæmið mig eins og þið viljið.

Bróðir minn hefur fætt yndislegt stúlkubarn og mun upplýsa fólk um nafnið við hátíðlega athöfn í íþróttahúsi Seltjarnarness, seinni part þess 17. þessa mánaðar.

Geitungar - traktorar - hitastig

2007-11-04T22:17:00.000+01:00

Þrjú stikkorð sem myndu gefa ágætis útdrátt af vikunni, ef þess væri þörf. Ég get ekki sett „heitt“, eða „kalt“; bara hitastig, af því að það var ansi mikið af hvoru tveggja, en hvort tveggja átti mikinn þátt í líðan minni uppi í fjallahúsinu í Lozère. Fyrst var rosalega kalt, en síðan varð frekar heitt yfir daginn og þá vöknuðu sex milljón þúsund vespur og gerðu aðsúg að húsinu. Ef þið þekkið mig vitið þið hversu yndislegt mér fannst það. Við sátum úti; ég, Grég, Hildur, Françoise og Lucie og geitungarnir mynduðu gífurlegan hljóðmúr suðs sem nísti mig inn að beini og ég mun seint jafna mig af; eftir að við höfðum lesið þögul hvert á sínum stað í hátt í hálftíma, ég fullur viðbjóðs og sífellt að hrista af mér ímyndaðar flugur, kvaddi Grég sér hljóðs vegna hins yfirgnæfandi gnýs: Hm! Eru þetta geitungarnir? Og allir bara: Já, vá, hahaha. ÞAU HÖFÐU EKKI EINU SINNI TEKIÐ EFTIR ÞEIM! Þegar ég fór að sofa á kvöldin losnaði ég ekki við suðið og var nokkuð sannfærður um að þetta væri ný tegund erfðabreyttra hergeitunga sem þyrfti aldrei að sofa og væru í óðaönn að brjóta sér leið inn í svefnherbergið til þess að fljúga inn í munninn á mér um leið og mér rynni í brjóst. Ég er pínu geðveikur hvað þetta varðar.

Hvað traktorana varðar þá var aðalmál vikunnar að skipta um traktor á óðalinu, gamall traktor þakinn málverkum sem eru af Frökkum kölluð „babacool“ og eiga að vísa til sjöunda áratugar síðustu aldar átti að víkja fyrir nýjum traktor frá Avignon, sem var samt gamall og fór ekki í gang þegar á hólminn var komið. Þetta var að sjálfsögðu tilefni mikils blóts í munni ættföðurins Roberts (sem hefði sennilega orðið mjög vonsvikinn ef allt hefði gengið samkvæmt áætlun) og endalausra traktortilrauna og-keyrslna. Grég, tengdasonur Roberts, var í aðalhlutverki við að keyra traktor upp og niður veginn. Allt þetta átti sér stað fyrstu tvo daga vikunnar, meðan ennþá var kalt. Við sáum þá karlmenn lítið þá daga nema þegar Robert hleypti Grég heim í mat, nær dauða en lífi af kulda og þakinn í hráka vegna blótsyrðanna sem hrutu án hlés af vörum þess eldri. Svo varð heitt og notalegt.

Vikan leið annars við bókalestur og rólegheit.

Frábærasti atburður vikunnar er hins vegar allt, allt of merkilegur til að hann rúmist á netinu og hef ég ekki um hann mörg orð hér. Ég er sem sagt orðinn föðurbróðir. Það er best. Elska þig bróðir, berðu mágkonu minni og frænku minni ást mína.

Bi

2007-10-28T23:17:00.000+01:00

Jæja, Albína er farin aftur til síns heima í New York. Við áttum saman helvíti góða viku, fórum oft á veitingahús (sem er ekki vaninn meðal okkar Hildar þó fólk haldi eflaust annað), spjölluðum mikið og tja...þar með var mínum parti frekar lokið; þær fóru hins vegar í dýragarðinn og á ströndina á meðan ég var í skólanum. Eitt kvöldið var líka verulega fjörugt með þrjátíuogeitthvað ára konu dansandi uppi á barborði.

Þessa helgi kynnti Hildur mig fyrir vini sínum, Pierre, sem er núna vinur okkar (og þegar fram líða stundir einungis vinur minn ef planið virkar). Hann er afskaplega fínn gaur, en hann lét mig samt drekka svo mikið að.......tja, ég man það eiginlega ekki alveg. Ég man bara að ég hrasaði næstum um stein þegar ég kom út frá honum og rétt náði að bjarga því með því að byrja að hlaupa casjúallí, eins og ég ekkert væri eðlilegra. Það virkaði, hann fattaði ekki neitt. Pierre þessi býr í næstu götu við okkar og er þeim hæfileikum gæddur að geta drukkið öll kvöld, unnið alla daga og samt ekki látið lífið. Hann kann líka ensku, sem er reyndar meira en hægt var að segja um mig þetta kvöld: „Yes, the army american came and the english army gave them the base so we never saw the development with the industrilasation, a mon avis, you see? And now we still have trouble with the airport inside the city.“ Ég hefði sennilega átt að velja annað málefni en flugvallarmálið til að útskýra.

Við verðum, eins og áður segir, uppi í sveit næstu viku, svo ég mun eiga erfitt með að svara öllum fimm milljón tölvupóstunum sem ég fæ frá öllum vinum mínum.

----Löng þögn----

Ókei, mömmu.

Súpermegastuðkveðjur til mágkonu minnar á deild XXX á Landó. Haltu áfram að rokka (en taktu því samt aðallega rólega...)

Mégalomanie

2007-10-23T02:15:00.000+02:00

Úú, við vorum að borða mat sem var fáránelgur. Albína, vinkona Hildar, er mætt á svæðið eftir fjöruga fiskibeinaráðstefnu í Antibes (ekki spyrja) og þær stöllur matreiddu tvær lostætisandarbringur með kartöflum, sveppum, baunum og sósu sem varð óvart alveg viðbjóðselgs góð. Ég lagði eiginlega ekki neitt af mörkum annað en að brjóta ofnhurðina, takk fyrir, takk fyrir, og opna rauðvínsflösku sem ég síðan drakk næstum alla sjálfur. Mér leið svolítið eins og húsbónda á 5. áratugnum. Ekki eins og venjulega þegar mér líður eins og húsfreyju á 6. áratugnum.

Ég held að fólki muni líða vel með að vita að ég er sífellt við sama heygarðshornið og tókst næstum því að klúðra skráningu í próf. Skrifstofukonan hringdi í mig í dag, síðasta dag skráningar, og sagði að þau tækju ekki við „plöggum sem væri ýtt undir hurðina þeirra utan skrifstofutíma“. Mér fannst það að sjálfsögðu fáránelgur og fór upp á skrifstofu og REDDAÐIÐESSU. Þetta litla klúður er samt ekki lýsandi fyrir Finn þessa dagana því ég hef verið gríðarelgs skipulagður frá fyrsta degi, á möppu og allt! Ég er samt að hugsa um að leika pínuskák með skólann, því ég dæmi það eiginlega ómögulegt að klára alla kúrsana; þetta er einfaldelgs of mikið fyrir einn mann. Ég hef því ákveðið að draga mig út úr einum áfanga og veita allri minni vinnu í hina. Ég þarf sko að lesa Fondements de la métaphysique des mæurs, La République, Lettres sur la tolérance, Du contrat social og svona fimmþúsund aðrar bækur og tek svona níu ár í það á meðan hinir, sem hafa fengið þetta asnalega tungumál í vöggugjöf, lesa eina bók á dag. En, hey, ég bjóst við að vera aðeins á eftir hinum, sem eru, þið vitið; frönsk.

Ég eyddi helginni í faðmi aukafjölskyldu minnar í Marseille, við Jeanne og einhver skólasystir hennar keyrðum þangað frá Montpellier á föstudaginn (Hildur varð eftir til að taka á móti Albínu). Við skutluðum skólasystur Jeanne á eitthvað afskaplega tæpt götuhorn og ætluðum að keyra í burtu, þangað til að fimm manna hópur varð mjög æstur hinum megin við götuna og við ákváðum að skilja stelpuna kannski ekki eftir eina með geðveikt stóra tösku. Anyways, hjá Djamdjiönnunum beið mjög góður matur eins og alltaf, og það var skrafað um menn og málefni. Reyndar fór ég í smámínus yfir að geta ekki skrafað eins mikið og ég hefði viljað, en einhvern veginn hef ég komið mér í mjúkinn hjá þessu fólki með lágmarksskrafi hingað til svo það er asnaelgur að komplexast yfir því núna. Coupe du monde du rugby; undanúrslit og úrslit, smápartý, Sévan, Lucie og maðurinn hennar: Ben Stiller, allt í allt var þetta ansi góð helgi. Eftir næstu helgi er síðan frí í skólanum og ég mun ásamt Hildi ferðast upp í Les Cévennes í Massif Central-fjallgarðinum og endurnýja kynni mín við húsið sem sjá má hér neðar. Bækur verða teknar með.

Stay cool.

Kennslukona á daginn....

2007-10-15T16:09:00.000+02:00

Í miðjum vinnutíma í heimspekilegri aðferðafræði í dag var gamla kennslukonan okkar kölluð fram á gang. Það er strax mjög óvenjulegt að frönsku kennararnir yfirgefi nemendurna, þó ekki sé nema í tvær sekúndur og ég fór strax að velta fyrir mér hvort einhver hafi dáið. Eftir fimm mínútur kemur hún aftur, brosandi, svo ég afleiddi auðvitað að einn af óvinum hennar hefði verið myrtur. Jæja, sagði hún, við höldum þá áfram, en fyrst ætla ég að útskýra fyrir ykkur í stuttu máli af hverju verður enginn tími á eftir (það átti sko að vera annar tími eftir þennan) og af hverju það bíða sex löggur eftir mér úti á plani. Ég sprakk auðvitað úr hlátri, þetta er náttúrulega það fáránlegasta sem hún hefði getað sagt, en var mjög spenntur að vita af hverju löggan hafði sent sex útsendara á konuna.

Það var þá ekki merkilegra en það að hún býr í hverfi þar sem eigandi „vígahunds“ hefur aðsetur og eftir nokkrar árásir þessa ógeðfellda hunds ætlar löggan að gera ALLT til að ná honum og hinum dularfulla eiganda hans, sem enginn virðist vita hver er. Einhver nágrannakona hafði hins vegar tilkynnt löggunni að kennslukonan mín lægi undir grun vegna misskilnings og einhvers gamals ergelsis þeirra á milli. Hundurinn hennar er sko eldgamall rakki, en vígahundurinn er svona fimm metra hár eðalhundur sem gæti leyst erfið reikningsdæmi. Svo löggan fór alla leið inn á kampus til að tala við gömlu konuna og báðu hana um skilríki og alles, og biðu síðan eftir henni á meðan hún kenndi okkur. Hún var bara, halló, ég er gömul heimspekikennslukona! en löggan er ekki sú skarpasta hérna, verður að viðurkennast.

Alla vega, fannst þetta bara fyndið.

You lose, suckas!!

2007-10-11T19:33:00.000+02:00

Stjórn Heimdallar fagnar þeirri sátt og samstöðu sem náðst hefur í meirihluta borgarstjórnar Reykjavíkur að stefnt sé að því að selja hlut Orkuveitu Reykjavíkur í dótturfélaginu Reykjavík Energy Invest.

Mikilvægt er að borgin fái sanngjarnt verð fyrir sinn hlut og að faglega verði staðið að sölu á hlut hennar. Kjörið væri að nýta söluhagnaðinn í framhaldinu í að lækka álögur, og færa ákvörðunina um hvernig skuli nýta ágóðann, beint í hendur borgarbúa og annarra eigenda Orkuveitunnar.

Heimdallur treystir því að fulltrúar flokksins í borginni fylgi eftir hugsjónum og kosningamálum flokksins og leysi úr þeim ágreiningi sem þar kann upp að koma.

Léttmeti

2007-10-09T00:32:00.000+02:00

Ég er að sækja í mig veðrið, það er alveg ljóst. Í dag var stressdagurinn mikli, einn af 1500 í mínu stressaða lífi; dagurinn sem ég þurfti að flytja fyrsta verkefnið mitt munnlega fyrir framan allt fyrsta árið í heimspeki. Ég eyði spennunni hér með með því að tilkynna að það gekk vel, mér til svo mikils léttis að ég sofnaði næstum því standandi í spennufallinu sem fylgdi, sem var merkilegt því ég hafði ekkert borðað, en drukkið um það bil sex könnur af kaffi. Þetta var að vísu eins ómerkilegt verkefni og hægt er að setja fyrir, en ef menn eru Finnur G. Olguson þá verða menn álíka stressaðir og elding á þreföldum espresso sama hversu ömurlegt verkefnið er. Ég vil þakka Jeanne, kærustu skiptinemabróður míns, fyrir tilsögn þrátt fyrir veikindi, mömmu fyrir gott símtal kvöldið áður (ótengt verkefninu, ég er ekki algjör aumingi) og Vidda fyrir að vera til staðar sama hvað gengur á.

Hamingjuóskir fær didda fyrir að ljúka meistaranum með láði og legi. Það eru svona fimm manns sem lesa þetta, Salka, þannig að ég vona að þú fyrirgefir opinbera tilkynningu mína.

Annars er lífið á stöðugum basis, við Hildur erum búin að kynnast fallegum manni sem kom í mat í kvöld, ekki til þess að hitta Finn, ef þið skiljið hvað ég á við. Jeanne leit líka við og borðaði, ég er að spá í að fara ásamt henni, Françoise og Robert í stutta ferð upp í sveitahús minnar gömlu skiptinemafjölskyldu í vikufríinu í lok þessa mánaðar. Kannski fæ ég að sjá hinn sískemmtilega og gjörsamlega ofvirka Sévan í leiðinni, mér til mikillar ánægju. Sveitin og Sévan eru fáránlega gott kombó.

Húsið má sjá hér:

Sévan má sjá hér:

Vidda má sjá hér:

Meira Búrma

2007-10-06T12:34:00.000+02:00

Dear friends,

Today, our petition to China and the UN Security Council to stop the brutal crackdown on peaceful Burmese protesters is being delivered to the world in a full page ad in the Financial Times worldwide -- but the ad was rejected by other newspapers like the South China Morning Post and the Singapore Straits Times. Our message is an invitation to China to do the right thing in Burma, not an attack -- yet even that seemed too much for media that fear Chinese reprisals.

We won't let our voice be silenced like this. We're taking our message to the streets, in an international day of action on Saturday -- details are on our petition page, and below. And we're redoubling our efforts to make our voice louder: our petition is approaching 600,000 signatures, closing fast on our 1 million goal.The petition link is below - send this email to all your friends and family and help us reach 1 million voices by Saturday!

Undirskriftarlisti

Panikk

2007-10-02T23:32:00.000+02:00

Allt í einu lýstur niður í mig afskaplega óhuggulegri hugsun: Hvað ef allir Frakkar ERU jafnleiðinlegir og ömurlegir og heimurinn hefur haldið fram síðan árið 1135, árið sem fyrsti yfirlýsti túristinn steig fæti inn í Frankaríki og var samstundis móðgaður af þjóni í brynju. Shit! Hvað á ég að gera? Ég hef alla tíð haldið hlífiskildi yfir þessari þjóð, mótmælt hljóðlega öllum alhæfingum og sagt við sjálfan mig: þeir eru víst fínir, þeir eru víst fínir. Samt sem áður er einhver nagandi tilfinning sem heldur fyrir mér vöku á nóttunni, svolítið eins og munki sem er nýbúinn að sverja þagnareið og man allt í einu eftir spurningu sem hann var spurður á krá átta árum áður af fullum klæðskera: Hver skapaði þá Guð?

Ég er sem sagt byrjaður að efast.

Mér líður svolítið eins og franska þjóðin sé óþolandi vinur minn sem reykir í bíói, kallar vinkonur mínar „kjellingar“ og spilar jungle-tónlist á fullu klukkan fimm um nótt í blokk. Alltaf ver ég hann: hann er bara misskilinn, hann átti erfiða æsku, hann hefur ekki farið út svo lengi... og ég fæ ekkert í staðinn nema hæðni og sígarettuösku á teppið hennar ömmu. Já, allt í lagi, þeir kunna að búa til góðan mat og eru fáránlega harðir í mótmælum, en þeir mega alveg chilla á þröngsýninni. Stundum langar mig bara að öskra á fólk: TALAÐU FOKKING ENSKU AUMINGINN ÞINN!! en það myndu örugglega allir bara láta eins og ég væri ósýnilegur og ég myndi hlaupa á milli fólks í angist og öskra á það án þess að fá viðbrögð, hlypi heim og sofnaði í súrrealískri bilun. Síðan væri ég numinn brott um nóttina af Það-má-ekki-gagnrýna-Frakka-lögreglunni og það myndi aldrei heyrast frá mér framar.

Við sjáum til. Ég er ekki alveg viss.

Take action!

2007-09-28T22:06:00.000+02:00

Já, tökum aðgerð.

http://web.amnesty.org/pages/mmr-270907-action-eng

Mér finnst það augljós sannindi að sendibréf væru meira áberandi innan myanmarska utanríkisráðuneytisins heldur en auðeyðanlegir tölvupóstar, en allt kemur að gagni. Það væri ekki amalegt að sjá heimsríkið rísa upp og styðja við bakið á systkinum sínum í SA-Asíu. Mér finnst reyndar að róstur undanfarinna daga hafi verið ótrúlega áberandi alls staðar í heiminum, á hvaða fréttamiðlum sem leitað er (meira að segja á mbl.is sem finnst afmæli hinna ýmsu verslanamiðstöðva oftast mikilvægara en flest annað). Þetta er magnað, miðað við að fyrir þremur árum og níu mánuðum sat ég einn í stofu í Frakklandi og horfði á byltingu í Georgíu í beinni. Þegar fréttir bárust um að herinn hefði gengið í lið með mótmælendum leið mér eins og ég væri staddur á staðnum ásamt öllum fánaberunum, stúdentunum og hinum venjulegu borgurum sem höfðu tekið sig saman um að sauma að kúgurum sínum. Ég var hins vegar einn og leitaði inn á mbl.is til þess að fá útrás fyrir samkenndina: Minkur fastur í girðingu á Eyðiskeri (ókei, eða eitthvað álíka), var forsíðufréttin. Daginn eftir kom stutt frétt: Stjórninni steypt í Georgíu. Vá. Ég varð endanlega sammála því að Revolution will not be televised.
Núna eru hins vegar aðrir tímar og ég ráðlegg fólki að taka á móti þeim og taka þátt. Það er líka rooooosalega gaman.

Aaaarg, vinur minn er Sjálfstæðismaður!

2007-09-28T12:33:00.000+02:00

Finnst mér nú heldur vera farið að þrengja að manni. Ég á núna ekki bara einn vin í stjórn Heimdallar, heldur tvo; góðvinur minn og sampenni á Dindli, Halldór Armand (héðan af kallaður Boston) var sjálfkrafa kjörinn (þýðir sjálfkjörinn ekki að fólk hafi sjálft skipað sig í embætti?) á landsfundi flokksins um daginn, ásamt mínum elsta vini Rúnari (héðan af kallaður Mölbrjótur) sem nú tekst á við annað tímabil sitt í stjórn. Ég vildi að ég gæti óskað þeim til hamingju, en þeir vita sjálfir hversu mikið fagnaðarefni ég tel þetta.

Það er ekki það að ég skipi vinum mínum í flokk óvina um leið og þeir gangast auðvaldinu á hendur, eins og sjá má á löngum vinskap okkar Mölbrjóts, alls ekki, en ég minni Boston á hans eigin grein um flokkadrætti ungs fólks og hversu slæmt það er að fólk geti kallað sig Sjálfstæðismenn eða Vinstri-græna um tvítugt eða jafnvel fyrr. Aðrar leiðir eru fyrir hendi að framfylgja skoðunum sínum og að mínu mati þrengir stjórnmálaflokkur óneitanlega að FRELSINU til að athafna sig og vera róttækur ungur asni. Fyrir utan að mér finnst ungt fólk í stjórnmálastarfi gera lítið annað þessa dagana en að veita sínum eigin flokki hið sívinsæla „aðhald“, sem mér finnst bara vera annað orð yfir gagnrýni sem vantar allan kraft í. Maður þarf alla vega að vera alvarlega ástfanginn af stjórnmálamönnum ef maður vill veita þeim „aðhald“, en ekki bara gagnrýna þá án þess að vera háður þeim. Boston hefur sjálfur upp velæfða raust sína á hinu sjálfumglaða frelsi.is og gagnrýnir að Sjálfstæðisflokkurinn hafi ekki komist lengra á 16 árum í stjórn í baráttu sinni gegn „forræðishyggju" og höftum. Tjah, maður spyr sig. Og spyr sig síðan hvers vegna menn vilja þá ganga í flokkinn sem þeir viðurkenna að hafi ekki staðið sig í 16 ár.

En jæja, þetta voru nú bara svona hugleiðingar. Ég er að reyna að vera duglegur að lesa og gengur frekar hægt, samt hraðar með hverjum deginum. Ég trúi því að lestur æfi tungumálið mest á eftir því að tala og þar sem allir vita hversu mikið ég tala, þá er lestur sennilega mitt öflugasta vopn. Var annars að lesa rosalegan kafla í Ríkinu í gær um „hinn spillta náttúrulega heimspeking“ þar sem Platon leggur Sókratesi í munn þvílíka ofurræðu um hvernig fólk sem hefur alla burði til að verða öflugir heimspekingar fórna sannleiksástinni til að hrífa menn með göróttum orðum sjálfum sér í hag, ef þeir lenda í þannig umhverfi að slíkt sé talið dygðugt. Sjá stjórnmálastarf.

Ást til allra.
Alfons.

Re: Takkinn á ofninum okkar, sem við þurfum að festa með límbandi og gengur fyrir gasi.

2007-09-22T01:11:00.000+02:00

Sko, við erum ekki hálfvitar. Við reynum að snúa, ýta og eiginlega gera allt með alla þá takka sem við stöndum frammi fyrir. Hann er bilaður. Hann virkar þegar við teipum hann. Það er ekki gas að leka um alla íbúðina. Case closed.

Í öðrum fréttum: Skólinn gengur. Ég er ennþá að reyna að finna milliveginn milli minnar eigin námstækni (nú hlæja sumir) og ubersupernördalegu námstækni um það bil allra Frakka. Það er bara mín skoðun að það sé ekki hægt að komast að öllu með því að greina og búta sundur texta. Nú er þetta kannski málefni sem fæstir hafa staðið frammi fyrir í hinu íslenska skólakerfi, en þetta er sem sagt aðferð langflestra franskra krakka („krakka“ undirstrikað ef ég kynni það) til að komast að sannleikanum um allt. Ég vildi að ég gæti sagt að ég kynti þess á móti undir gríðarlegum umræðum í tíma um það sem mér er hjartfólgið í málefnum heimspekinnar, en sannleikurinn er sá að ég fæ eiginlega ekki svo vægt hjartaáfall í hvert sinn sem ég hugsa um að tala í tíma. Ég reyndi samt í dag, en varð mjög þurr í munninum og talaði eiginlega óvart í gátum eins og asískir menn í bandarískum kvikmyndum. Var samt stoltur af mér fyrir að reyna þegar uppi var staðið og er viss um að í dag hafi ég opnað flóðgátt sem seint verður lokað, kennurum og samnemendum til mikils hugarangurs (þau urðu öll mjög stressuð þegar ég opnaði munninn, ég veit ekki af hverju...)

Eftir tíma, ánægður með árangurinn, fékk ég mér kaffi í þartilgerðum sjálfsala og naut á meðan ég skoðaði tilkynningar á þartilgerðu tilkynningaskilti. Þegar ég sá tilkynningu um að einhver væri að selja eitthvað musical (veit enn ekki hvað) beit ég í kaffibollann til að geta skrifað númerið með báðum höndum í þartilgerða bók sem ég hafði undir höndum. Hafandi sítt hár slengdi ég til hausnum til að færa það frá, en hafði gleymt að ég var með kaffibolla í tönnunum og hellti þannig kaffi yfir mig, bók og föt. Mjög un-cool móment sem gerði nokkuð til að slökkva sjálfsánægju mína; það var eins og Guð hefði hugsað: „Hmm, honum líður vel. Það má ekki endast.“ Ég sagði samt fokkjú við Guð og gerði gott úr niðurlægingu minni og lét eins og ég hellti kaffi yfir mig oft á dag, bara að gamni. 1-0 fyrir mér.

Það var síðan hardkor reggí í kvöld, menn sögðu Haile Selassih, Zion og Babylon oftar en þeir opnuðu munninn og ég var mjög, mjög ánægður. Mannlífið er reglulega fjölskrúðugt hérna og mér finnst eins og hér hafi allir rétt á að finna sér sínar ástríður, sama hverjar þær eru. Öfugt við heima, nudge nudge.

Pís át.

Gengur laus

2007-09-18T11:50:00.000+02:00

Passið ykkur á þessu menni.

Flugedla

2007-09-15T14:03:00.000+02:00

Setjist nidur, bornin god, thvi ég aetla ad segja ykkur soguna af staerstu flugu i heimi og thvi hvernig hùn var INNI hjà mér i morgun.

Allir: Hversu stor var hùn?!

Vàààà, hvad hùn var stor. Eg sat rolegur og drakk kaffid mitt og bordadi indy kornflogurnar minar, lesandi um màlefni lidandi stundar eins og svo oft àdur, thegar ég sà ùt undan mér hvernig eitthvad flaug inn um gluggann. Thad voru mistok flugunnar, thvi hùn var svo stor ad ef hùn hefdi ekki flogid og komid inn um gluggann, thà hefdi ég sennilega haldid ad hùn vaeri komin til ad lesa à maelana eda eitthvad. En af thessum orsokum var ég knùinn til ad aepa mjog hàtt: Hvad i andskotanum er thetta?! sem visadi til vangaveltna minna um hvort thetta vaeri fàrànlega stor fluga eda medalstor fugl. Eftir ad hafa ùtilokad fuglakenninguna mina sagdi ég: Fokk, og lokadi mig inni i herbergi med solid hurd milli min og skepnunnar. Eg vissi samt ad ef hana langadi ad komast inn til min vaeri hùn svo stor ad hùn gaeti orugglega brotid upp hurdina ef hùn reyndi, thannig ad ég kalladi ùt til hennar: Hvad viltu? med orlitla rifu à hurdinni. -Eg get borgad hvad sem er, bara ekki meida mig. Vid erum ad tala um svo stora flugu ad partur af mér var hraeddur um ad hùn myndi stinga mig til dauda, en staerri partur af mér var eiginlega hraeddur um ad hùn myndi bara taka sjonvarpid mitt og fljùga burt. Vid erum ad tala um ad hùn hefdi getad kylt mig og drukkid kaffid mitt, hùn var svo stor.

Thar sem hùn hafdi enn ekki svarad kollum minum àkvad ég ad haetta mér fram og reyna ad semja um lausn màla face to face. En thà flaug hùn aftur ùt um gluggann og var à bak og burt, thannig ad ég byst vid ad thessi heimsokn hafi bara verid einhvers konar vidvorun: nù veistu hvad vid getum gert og naest fljùgum vid ekki bara rolega um stofuna. Eftir thessa àràs reyndi ég ad roa mig nidur i nokkrar minùtur, en ég held ekki ad ég muni nokkurn tima aftur verda rolegur.

Vid nànari umhugsun held ég reyndar ad thetta hafi verid einn af thessum vaengjudu kakkalokkum sem ég hef heyrt svo mikid um og sumum thaetti mun ogedslegra, en ekki mér. Thad er ekkert ogedslegra en flugur og ef ég hefdi séd thetta kvikindi thegar ég var litill hefdi ég aldrei farid ùt aftur. Nùna er ég skynsamari, ég veit ad ég get hvergi falid mig fyrir svona skrimslum.

S og nilld

2007-09-11T18:29:00.000+02:00

Vùùù, ég verd ad finna mér eitthvad ad gera a fostudogum, thad er nokkud ljost. A medan leikirnir i HM i rugby eru flestir af gaedastiginu Rùmenia - Georgia, er erfitt ad nyta sér sjonvarpsglàp à bar sem leid til ad drepa timann. Eg à ennthà enga vini, en ég àkvad ad sigta ùt andfélagslegasta mann 1. àrs i heimsspeki og reyna ad tjà mig vid hann. Vid hofum nù àtt thrjù stutt spjoll og ég gleymi alltaf ad spyrja hann hvad hann heiti, ég vona ad hann haldi ekki ad ég sé bara ad nota hann. Thad eina sem ég veit er ad hann er alltaf i flauelsskyrtu og reykir.
Hàskolinn er byrjadur og litur mjog vel ùt, i gaer vorum vid ad tala um Nietzche og mér fannst ég vera i einhvers konar heimsspekilegum klisjubrandara. Eg skil kennarana, sem er kostur og komst ad thvi i gaer ad flestir bekkjarfélagar minir komast hvergi naerri mér ad gàfum og mannkostum thegar einn theirra lysti thvi yfir ad hann kynni ekki ad byggja upp Commentaire de texte. Hahahah! Hvilikir amatorar. Thau tala hins vegar fronsku nokkud vel.
Midbaerinn hér i Montpellier er vel ùtbùinn ollu, til daemis 50 milljon enskum, velskum og irskum pobbum, itolskum, indverskum, pakistonskum og spaenskum veitingastodum og thrjùthùsund kebabstodum. Thess vegna er ansi erfitt ad halda sig heima og borda pasta. Vid erum samt bùin ad matbùa à svo margslunginn og lystilegan hàtt i hvert sinn ad selir hopast ad hùsinu à hverju kvoldi og nàgrannarnir hafa thess vegna bedid okkur um ad vanda okkur adeins minna. No joke.

Nù tharf ég aldrei ad fara ùt aftur

2007-09-08T17:46:00.000+02:00

Eg vaknadi i dag eftir mikla skemmtun à Comédie-torginu hér i Montpellier. Thar hofdu um thad bil thùsund Frakkar komid saman til ad horfa à upphafsleik Heimsmeistaramotsins i rugby sem haldid er i Wales og Frakklandi thetta sinnid. Leikurinn var milli Argentinu og Frakklands og endadi, thratt fyrir innàkomu svart-og sidhaerda bjarnarins Sébastian Chabal, med 17 - 12 sigri Argentinu. Vid Hildur àkvàdum ad sleppa drum'n'bass-tonleikum thvi vid vissum hvad bidi okkar morguninn eftir: undirskrift àbyrgdarmanns og afhending lykla. Ekki minna mikilvaegt yrdi brottfor leigusalans ùr ibùdinni, sem vid vildum helst ekki ad yrdi eftir, verandi ekki okkar typa. Vid hofdum verid adeins of sein ad flytja pening milli landa i gaer thannig ad i gaer og i dag gengum vid milli hradbanka og tokum ùt 1575 evrur i ymis konar sedlum.
Thegar dagur rann vaknadi ég med herkjum og saman gengum vid Hildur yfir midbaeinn thveran, frà ibùd skiptinemabrodur mins thar sem vid hofum gist sidustu viku og ad okkar verdandi ibùd. I stuttu màli sagt gekk allt vel, nema thegar leigusalinn hélt ad hann hefdi eydilagt rafmagnstofluna (sem hann hafdi ekki gert, sem betur fer) og reyndi ad laga hana med bloti. Hann er làgvaxinn, fimmtiuogfimm àra madur frà Alsir sem flutti til Thyskalands thegar hann var 18 àra og hefur ekki jafnad sig sidan.
Nù eru allir ànaegdir og vid erum ad fara ad elda pasta, sem verdur àn efa thjodarréttur ibùdarinnar.

Jà, okei, ekki segja neitt

2007-09-06T14:06:00.000+02:00

Jà, ég sagdist aldrei aetla ad fà mér blogg. Svo bad einhver mig um thad og ég àkvad ad gera thad.

Takk fyrir àheyrnina.