Það er komið

I have returned. Svo mun ég hafa samband við ykkur eftir því sem á líður. Engar áhyggjur, nóg af Finnsa fyrir alla.

P.S. Ég finn ekki sim-kortið mitt. Æ, æ.

Stutt hugleiðing

Hvernig er mögulegt að lifa í „núinu“ ef maður trúir ekki á það? Ég er þeirrar skoðunar að við hljótum að lifa í minningunni, jafnvel minningunni af atburðum sem gerðust fimm sekúndum fyrr, því við getum aldrei skilið hluti að nokkru leyti án samhengis við tíma og rúm. Þess vegna er ómögulegt fyrir okkur að meta „andartakið“ til fulls, eða jafnvel til nokkurs, á meðan það á sér stað (ef það á sér yfir höfuð stað). Þeir sem segjast lifa í núinu meina eitthvað allt annað, eins og að þeir taki skjótar ákvarðanir án þess að skeyta mikið um framtíðina (sem ég reyndar trúi heldur ekki á) og hvert þær ákvarðanir færi þá. Fyrir mig hafa minningar svo endalaust vald og gildi framyfir hið ósnertanlega nú. Þær hafa kraftinn til að breyta einhverjum skítlegum atburðum í mikilsmetna, sögulega heimild, kraftinn til að finna aftur einhverja gleðiríka tengingu sem maður átti við annað fólk og magna hana upp í hæstu hæðir í ljúfsárri nostalgíu. Nostalgía er einhver áhugaverðasta tilfinning sem fyrirfinnst í fólki, finnst mér. Stundum finn ég fyrir nostalgíu gagnvart hlutum sem áttu sér aldrei stað, en eru einhvers konar bland þess sem ég vildi að hefði gerst og draumkenndra tilfinninga hverra ég hreinlega kann ekki að gera skil, eins og þær hafi beinlínis komið að utan. Þetta vill gerast þegar ég hlusta á tónlist af ýmsum toga og ég hef stundum staðið mig að því að dæma þá tónlist sem ég heyri eftir því hvort hún magnar upp einhver hughrif í mér sem birtast mér sem hálf„guðleg“ (og þetta eru mikilvægar gæsalappir). Af þessum sökum er Sálumessa Mozarts, tónlist Sigurrósar og ýmis lög The Knife mér afskaplega dýrmæt. Það er eitthvað þar sem ég hef enga stjórn á og er algjörlega utan míns sjónarsviðs. Enginn skilningur og í sama mund fullkomin samlíðan. Ég býst við að fólk finni í raun fyrir sams konar hughrifum þegar það verður ástfangið. Þá er ég ástfanginn af tónlist.

Jæja

Nú fer þetta að styttast í annan endann. Reyndar allverulega, því ég hef fest kaup á flugmiða heim þann 1. júní, á sunnudaginn eftir viku. Hildsa er farin heim, strákarnir hafa yfirgefið mig á ný og ég er einn í íbúð sem minnir meira og meira á tómt iðnaðarhúsnæði. Ég vona að strákarnir séu komnir heim núna og hafi ekki lent í einhverjum frekari ævintýrum í London án mín, síðasta vika hefur verið megarosafrábær. Þeir eru líka ástæða þess að ég hef ekki haft samband við þá sem reynt hafa að ná sambandi við mig, en nú verður breyting á.

Ég ætla að skrifa eitthvað seinna um ferðir okkar drengjanna til Carcassonne, Perpignan og Andorra. Á meðan skuluð þið horfa á eftirfarandi mynd.

Happy spanish man

Halló, kæra fólk.

Mig langar að búa á Spáni í staðinn fyrir Frakkland. Það var sko frítt tapas með hverjum drykk, fólk var EKKI hranalegt ef maður bað það um vatnsglas, konur í dýrindiskjólum voru dansandi í kringum blómakrossa eins og einhvers konar jákvætt Ku Klux Klan og í morgunmat fær maður djúpsteikt kleinuhringjakennt dót sem maður dýfir í súkkulaði ! Gerist það betra?

Eftir dvöl mína á Spáni fór ég í sveitina í fimm daga þar sem ég var í fullri vinnu við að búa til sement. Ekki alvöru sement eins og alvöru karlmenn búa til, heldur var ég að „búa til sement“ með Sévan (3ja ára). Í sementið fór meðal annars sandur, vatn, sement (!?), kúkur, möl, steinar og bútar af trjám. Fimm daga í röð. Ég hlakka ljóst og leynt til þegar leikirnir byrja að verða aðeins þróaðri, hann fer að vinna betur í persónusköpun og söguþræði og hættir að treysta eins mikið á að moka og henda og hann gerir núna. Samt kvarta ég ekki, ég þurfti alla vega ekki að standa í kringum gamlan bíl og segja „mmm“ eða „mjamm“ í nokkra klukkutíma á dag eins og hinir karlmennirnir. Svo var maturinn alveg exelant.

(Innskot: Þekkir einhver lesandi hestvagnsins muninn á býflugu, hunangsflugu og randaflugu? Hverjar eru af sömu tegund og hver þeirra býr til allt hunangið? Á frönsku er þessu skipt í bourdons, abeilles og svo eru vespur guepes. Françoise segir að les bourdons séu þessar feitu og stóru, geti verið svartar en stundum með rendur, en hunangsflugurnar; les abeilles, séu minni og líkari vespum og þær búi til allt hunangið. Ég hélt alltaf að randaflugur og býflugur væru það sama og þetta byggi allt saman til hunang sem fyndnir birnir væru iðnir við að stela, en nú veit ég ekki hvaðan á mig stendur veðrið.)

Nú bíð ég eftir og býð strákunum heim í hús um leið og þeir standa á franskri jörð í morgunsárið þann 15. maí. Nei, ég er ekki að fá Sveppa, Audda og félaga í heimsókn (HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA) heldur samanstanda núnefndir strákar af Jóni Ragnari (The Coroner), Hirti (The Executor) og Skúla (The Flintstones).

Sjáumst á morgun, sætmenni !

Update: Ég fór á vísindavefinn: Býflugur (Apis mellifera) og hunangsflugur (Bombus sp.) eru ættkvíslir í býflugnaættinni (Apidae). Þar sem býflugur lifa ekki villtar á hér á landi má gera ráð fyrir að í mörgum tilfellum eigi fólk í rauninni við hunangsflugur þegar það spyr Vísindavefinn um býflugur. Þannig að það eru engar abeilles á Íslandi, bara bourdons. Athyglisvert, ekki satt?

Meh

Kominn aftur, þið getið vænst blogghreyfingar næstu daga.


Þessi maður er vel útbúinn limbósetti

Hversdagslegar hugleiðingar um heimsku og Gerrard

Krakkar, krakkar. Ef ég má leyfa mér að vera alvarlegur í fimm mínútur, þá finnst mér vera kominn tími til að við ræðum þetta fjölmiðlafrumvarp. Finnst ykkur það ekki? Ég meina, ógisslega var etta skrýtið!

Nei, bara grín hjá mér, þið vitið jafnvel og ég að enginn á nokkurn tíma eftir að vekja máls á fjölmiðlafrumvarpinu aftur og lifa til að segja frá því. Ég er að lesa Nietzsche þessa dagana, Fæðingu harmleiksins nánar tiltekið (frönsku kennararnir sögðu okkur alltaf að strika undir höfunda og gera ritverk skálínuð). Mér finnst gaman að lesa heimspeki og ég er með lestrinum hálft í hvoru að búa mig undir áframhald heimspekinámsins næsta haust við HÍ (búinn að skrá mig), en það læðist alltaf að mér sá grunur að ég sé að missa af einhverju ótrúlega mikilvægu þegar ég les á frönsku, því ég skil ekki hvert einasta orð. Svo þegar ég mæti í kokkteilboð eða biblíuleshópinn minn og ætla að viðra visku mína á einhver gáfumaðurinn og/eða-konan eftir að segja: Nei, nei, nei. Það var alls ekki það sem hann var að meina. Ertu svona heimskur? Og Nietzsche er alls ekki borið fram svona, það er borið fram: Natsjó. Við verðum að biðja þig um að fara.

Á eftir fer ég að horfa á Chelsea vinna Liverpool í undanúrslitum meistaradeildarinnar. Ég býst sterklega við að á sama tíma á Íslandi mæti mamma á Ölver uppdressuð í rautt og öskri í tvo klukkutíma á skjáinn að „hann Gerrard sinn taki þetta nú“. Ég býst líka sterklega við að pabbi heimti sjónvarp í herbergið sitt í félagsmiðstöð Dalvíkinga þar sem hann verður að syngja í kvöld. Annars er hann ekkert mikið fyrir svona íþróttir, eitthvað.


Mér tókst að finna mynd sem sameinar Nietzsche og fótbolta

Zimbabwe baby!

Hæ, elskurnar,

Það væri æðislegt ef þið gætuð tekið ykkur tíma frá þessum óeirðum ykkar á Suðurlandsvegi og skrifað undir þennan lista: LISTI

Það er gríðarlega mikilvægt að stöðva Kína áður en það sölsar undir sig alla Afríku. Hegðun Kína undanfarin ár hefur rennt stoðum undir ásakanir þess eðlis að það hafi ýtt í framkvæmd einhvers konar „Nýlendustefnu síðari“ hvað varðar Afríku, Kínastjórn fjármagnaði meira að segja fyrstu vopnaverksmiðju Súdan sem gerir súdönsku ríkisstjórninni kleyft að salla niður íbúa Darfur. Nú reyna þeir að koma vopnum til Zimbabwe með skipi til S-Afríku og þaðan áfram landleiðina; vopnum sem Mugabe ætlar sér greinilega að nota til að brjóta niður andstöðu meirihluta þjóðarinnar eftir ósigur hans í kosningunum. Hafnarverkafólk í S-Afríku tók sögulegt skref þegar það neitaði að afferma skipið og neyddi þannig skipið áfram í leit að annarri höfn. Söfnuðir, verkafólk og almenningur í S-Afríku hafa lýst yfir stuðningi við afstöðu hafnarverkamannanna sem og starfsmenn annarra hafna og Kína þarf því að vega og meta hvort kannski sé betra að senda vopnin aftur heim, enda mega ráðamenn þar varla við meiri neikvæðri athygli.

Allir eru alltaf að tala um alþjóðasamfélagið og af hverju enginn geri neitt þegar átök brjótast út, en nú höfum við einstakt tækifæri til að standa með fólki hinum megin á hnettinum og reyna að koma í veg fyrir stríð í myndun. Þá er eins gott að við gerum það.

Ég þakka þeim sem á hlýddu.